مناظره نسیم بابلبل
نسیمی سحر گفت با بلبلی چرا مست و شیدای روی گلی؟
نه بینی که گلرا وفاییش نیست دوروزی در این گلسنان بیش نیست؟
بزودی بر او حال دیگر شود پلاسیده،پژمرده،پرپر شود
رود پرگ پژمرده ی آن بباد تو گویی گلستان گلی را نزاد
بیا با من ای بلبل نغمه گر بگردیم هر دم بباغی دکر
نماییم در هر جمن جستجو بگیریم از هر گلی رنگ و بو
نمانیم بایار پیمان گسل بگیریم از هر چمن کام دل
چه خوش پاسخی داد بلبل به باد که از خاطر کس فرامش مباد:-
تو ای باد ولگرد وهرزه درای که ات با گلی نیست پیمان بجای
تو گر روی پیمان خود ایستی ازآن ایستادن دگر نیستی !
تورا عشق ورزی دگرگونه است دلت ظرف احساس وارونه است
به آن همدلی میتوان گفت راز که پاید به پیمان زمانی دراز
سر عهد خود پا به جا نیست باد چو باد است پیمان شکن،نیست باد!
تورا پیشه باشد چپاولگری نهانی زگل رنگ و بو می بری
اگر گل برویت تبسم کند شکوفایی و آبرو گم کند
و لی نامور هست از اینرو هزار که عمریست بر عهد گل پایدار
گر از خار گردد دلش ریش ریش زگل نگسلد عهد و پیمان خویش
تبسم زگل باشد ورنگ وبوی زبلبل غزلخوانی و های وهوی
اگر در خزان نیستم نغمه گر نباشم زمحبوب خود بی خبر
مرا دوره وصل کوتاه نیست چو من کس ز دلدارم آگاه نیست
شود بسته گلبرگ با کاسبرگ که ایمن بماند ربرف و تگرگ
نشاید تبسم کند بر نسیم اگر غنچه را از خزان است بیم
شکوفنده گل میشود کوکنار که گردد شکوفا چو آید بهار
چو گل رفت در پرده و بست گوش گر او نشنود من بمانم خموش
به امید مانم که آید بها ر به گوشش بخوانم غزل بیشمار
دل آسوده آنگاه گردم زبیم که دور سر گل بگردد نسیم !