بمناسبت حادثه ويرانگر زلزله بم

ز ديده خون رود رود روان كنم پاي بم
لرز زمين درفكند لرزه بر اندام‌ها
زلزِله از هم گسست ز شهر بم تاروپود
فصل‌زمستان ز خون گشت زمين لاله‌گون
دست قضا بركشيد تيغ ستم از زمين
روبه شبگرد خست گردن طاوس مست
هاي، بمِ زخمدار باش ز غم بُردبار
مرغك بشكسته بال اينهمه غمگين منال
كشور ايران بود پشت تو را تكيه‌گاه
لرزش اكنون رود رامش فردا رسد
باز خرامان شود سرو خرامان تو
ميرهي از درد و رنج پاك‌كن از‌رخ شكنج
همّتي اي دوستان بيش ز حدّ توان
قدرت پروردگار ـ ياري مردان كار

مگر ‌نمايد خموش آتش غمهاي بَم
زين همه اندوه و درد وايِ من و وايِ بَم
خشم طبيعت شكست قامت رعناي بَم
گشت ز غم واژگون لاله حمراي بَم
زخم فراوان نشاند بر رخ زبياي بَم
راه نفس را به بست يكسره بر نايِ بم
تا نپذيرد شكست قدّ دل‌آراي بم
خيز و به پرواز آي باز فرازاي بم
مردم ما جمله‌اند همدم آواي بم
باز بهار آورد گرمي فرداي بم
باز رطب آورد نخل بلنداي بم
باز بر آيد ترنج بر بر و بالاي بم
گوهر اشكي فشان پيش قدمهاي بم
باز كند آشكار دور شكوفاي بم