گفتم به شمــع هیـــچ تورا اختیـار نیست 
بی دست وپاتر ازتو در این روزکارنیست
نی درتنت رگ است ونه قلب ونه اسخوان بود ونبود نت به کسی آشکار نیست
درگوشه ای نشسته ای ودم نمیزنی فکر واراده وهدف وعزم کار نیست
مانی خموش تا دگران آتشت زنند ننگی نمیشناسی وباکت زعار نیســــــت
خاکستر وحود ندار ی زسوختـــن درماتمت بغیر خودت اشگبار نیســــت
چون خامشی نبودن وبودت بـــرابراست آتش زبا نیت نفسی پایــد ا ر نیسـت
خندید شمع وگفت:مرنجان زبان خویش گفتی عیوب من که یکی از هزار نیست
من خود مذاب شمع به فالب نـریختم بند زبان زعزم خودم استوار نیســـــت
تایار خواست سرد وخموشم به گوشه ای کارم بغیر حوصله وانتظار نیست
گر آتشی بجان من ا فتد به محفلی هرگز زعیر شعله کبریت یار نیست
آزادم از د لی که نه بایاد او تپد بیگانه ام زچهره که نقش نگار نیست
آندم که دوست خواست بسوزد وجود من شادم از اینکه هیچ زمن ماندگار نیست
سوسوی شمع نور ندارد درآفتاب بامهر یار ذره مارا غبار نیســـــــت
ناظم! بسوز ونور بیفشان ببزم جمع زین خوبتر مناسب شبهای تار نیست