بهار ما= 1389

چون تر شد از الست لب میگسار ما          دیگر به سر نه بینی اثر از خمار ما

مارا یه ساقی و می و مطرب نیاز نیست     تا هست اشارتی ز لب  لعل یار ما

گویند درمثل که زیک گل بهار نیست          این گفته باوه است و نیاید به کار ما

از چشم ما ببین که تمام فصول عمر          هست از شمیم تک گل زیبا بهار ما

از ما به دور باد رفیقان سست عهد !          چون یار ما هماره بود در کنار ما

گرسرد گشت عرصه هستی چو زمهریر      کی سرد میشود دل امید وار ما ؟

از چشم ما که آب گهر فام میچکد             همواره لاله می دمد از لاله زار ما

گرد و غبار از آینه دل زدوده ایم              تا خاطری کدر نشود از غبار ما

از  رشگ آفتاب شرر بار رنجه نیست        تا ابر مهر دوست بود سایه سار ما

مینو مرا نمونه رخسار یار نیست              بوم دل است پرده نقش نگار ما

شبرا به مهر دوست نماییم روز گون         بنگر که تا چگونه شود روز گار ما

چنبر کنیم چرخ فلک را اگر دمی            بنهاد پای خویش برون از مدار ما 

ناظم ! از این مقوله سخنهادگر مگو          زیرا که هست بیشتر از انتظار  ما!

.............................................................................................

نو روز بر تمام عزیزان خجسته باد          این است آرزوی من از کردگار ما

سراینده:جعفر ناظم رعایا

                                                                                                                                                                                                        سر سبز و راست قامت

جانا بیا بیا!به درخت اقتدا کنیم                 دست طلب بلند بسوی خدا کنیم
همچون درخت ریشه به خاک وطن زنیم   وانرا برای دیده خود تو تیا کنیم
سر سبز وراست قامت و نستوه واستوار  بر ریشه های محکم خود اتکا کنیم
با برگ برگ شش ز هوایش نفس کشیم   تا بوته جگر خنک از این هوا کنیم
ار زنده رود خود بخوریم آب زندگی           زین خوشگوار,درد عطش را دوا کنیم
تا از خزان و رنج زمستان بیارمیم              تن را در آفتاب بهاران رها کنیم
هر سال نو شکوفه بر آریم بیشتر           عطر شکوفه هدیه به باد صبا کنیم
گر عطر ما به شامه هم میهنا ن رسد     وامی گرفته ایم که باید ادا کنیم
ما باغبان باغ وجودیم ,پس رواست          آن را زباغبانی خود با صفا کنیم
از آن شکوفه ها یدر آریم برگ وبر           وان برگ وبر نثار وجود شما کنیم
بر لاله های گوش نهالان نهیم لب          آگاهشان زسر رموز بقا کنیم
هر خار بن ز رهگذر باغ بر کنیم              هر چند جان به خاطر گلبن فدا کنیم
.............................................................................. ...........
ناظم !اگر تو گفته خودرا بری بکار          آنسان که در عمل تو کنی نیز ما کنیم 
    

         معراج دوم

این هفته را مصیبت بسیار است      گاه عروج احمد مختار است
اما دراین عروج پس آمد نیست       زینرو جهان سافل عزا دار است
لاهو تیان به نور و سرور اما         ناسوت را زمانه شب تار است
فرمان رسیده ختم نبیین را             امروز روز خاتمه کار است
ای احمد ای ستوده ترین عاشق      راه وصال کوته و هموار است
اینک بسوی حضرت ما بر گرد       کاین بارگاه ماءمن احرار است
زان رنجها که در ره ما بردی        آن کس که ره نمود خبر دار است
کردی هر آنچه را به تو فرمودیم    وان کرده را پیامد بسیار است
ازسوی ما هماره سخن گفتی        کردار تو برابر گفتار است
بذری که دادمت همه را کشتی     آینده بهر کشته ات انبار است
بر گرد ای پیمبر ما برگرد در        جایگاه خود که به در بار است
.......................
بر زانوی علی سرخود بنهاد        آنکس که برگزیده پرستار است
زان پایگاه پر زد وبا لا رفت        در قرب او که موعد دیدار است
.........................
ای همگنان نسلی خاطر باد       هرچند این مصیبت دشوار است
ناظم !به دل بنا ل و به پایان بر   این شعر را که نوحه غمبار اس 

سحر حلال

]ن کو به ساز, سازه این بار عام کرد دعوت زما برای ادای سلام کرد
تا ساقی الست می ما به جام ریخت خیل ملک به حضرت ما احترام کرد
یک بیخبر زنشئه مستی زروی رشگ با قصد جان باده گساران قیام کرد
با ما بیا به میکده چون پیر میفروش پینمانه را به مردم تکرو حرام کرد
خمخانه را بنازم از اینرو که گر مرا لب تر نکرد –بوی می ام درمشام کرد
نازم به درد مند تهی دست درد نوش کو نقد حان هزینه شرب مدام کرد
همواره لب به جام و لبا لب پیاله باد آن کو به پیر میکده ازدل سلام کرد
قربان آنکه بوته رزرا بباغ کاشت هم سازمان میکده را بر دوام کرد
مارا به جمع باده گساران کشانده است آن کو به کار جوشش خم اهتمام کرد
مطرب زبس به تار دلم زخمه میزند هر بار نای, ناله, به دیگر مقام کرد
آن نغمه ها که بلبل شیدا بباغ خواند سرو وتذرو کبک دری خوشخرام کرد
با جادوانه غمزه که دلدار ما نمود مارا میان مردم مجنون بنام کرد
همواره از پیاله پر شاد کام باد ! هرکس که همپیاله خود شاد کام کرد
ناظم ! زبان ببند زسحر حلال خویش روزی که دوست امر به ختم کلام کرد 

رار بودن نظام فصول چهار گان

ه برتمام کائنات و اجزاء آن

(وجود چهار فصل روی قمر تریتون که بزرگترین قمر سیاره نپتون است کشف شد )
خبری که در پرانتز بالا نگاشتم صبح روز 19/1/89 در سایت یاهو به نقل از سایت space.comمورخ 7 آوریل 2010منتشر گردید که اینجانب ( جعفر ناظم رعایا) ترجمه خبر را بشرح زیر بنظر خوانندگان عزیز میرسانم و اضافه مینمایم که بنده در نتیجه تدبر در بعضی از آیات علمی قرآن کریم _با قطع ویقین قبلا به این نتیجه رسیده بودم که اصل چهار فصل یک نظام الهی است که برتمام کائنات –از ریز ترین اجزاء اتمهای عناصر گرفته تا منظومه ها و کهکشانها وحتی کل کائنات بر قرار است و موضوع را مختصرا در کتاب" اصول آفرینش" که قبلا تالیف ودر سال 1379منتشر نموده ام ونیز همان یافته هارا با تغییراتی در جلد اول کتاب" رهنمودهایی از قرآن کریم در حل مشکلات مدنیت" در فصل "آفرینش و اسرار آن(فی سته ایام)"-صفحات 101تا 127که در سال 1386 منتشر نموده ام شزح داده ام. بنا بر این ,برای اطلاع عزیزان از این نظر که توجه داشته باشند که قرآن کریم یک کتاب فوق علمی است (کامه الله هی العلیا)ولی متلسفانه مفسران از پرداختن به جنبه های علمی مدنی/تجربی/نظری وووقرآن کریم غافل مانده اند ونتیجتا جهان اسلام که حقا باید بر اثر نتیجه گیری وعمل به رهنمود های قرآن کریم دربنیاد یک نظام بر تر جهانی بر خور دار باشد محروم وعقب مانده است!!!
در هر حال , ما ابتدا ترجمه خبر ی را که در باالا به آن اشاره کردیم وسپس بخش مختصری از آنچه را از قرآن کریم اقتباس نموده ایم نقل مینماییم شاید برای کسانی مورد توجه قرار کیرد:-
خبر- در نتیجه رصدهای جدید کشف شده است که اتمسفر نازک قمر تریتون که از قمر های سیاره نپتون است همزمان با فصول ,ضخامت آن تغییر میکند واین حالت ,علیرغم فاصله نسبتا زیادی که در مقایسه با اجسام دیگر منظومه شمسی دارد صورت میگیرد.
تلسکوپ بسیار بزرگ رصد خانه اروپای جنوبی که در شیلی قرار دارد در جریان رصد کردن اشعه مادون قرمز کشف کرده است که اتمسفر نازک تریتون در تابستان ونوسان کامل این قمر در نیمکره جنوبی آن که هوا کرمترا ست ضخیمتر میشود.
ما با مدرک و دلیل در یافتیم که هنوز تابش و حضور خورشید روی تریتون احساس میشود( آقای امانوئل لیلوچ
از رصد خانه دپاریس که عضو رسمی تیمی است که کشف را انجام داده است این موضوع را بیان کرده است).
تلسسکوپ همچمین کشف کرده است که در اتمسفر قمر تریتون کربن منوکسید وجود دارد واو اولین کسی است که کشف متان را روی قمر نپتون بنا نهاده است.
از 13 قمر سیاره نپتون تریتون بزرگترین آنهاست که قطر آن 2700 کیلو متر یعنی به اندازه سه چهارم قطر ماه است که بزر گترین قمر منظومه شمسی است میباشد.
از زمان کشف قمر تریتون در 1846 این قمر به علت نحوه فعالیت جغرافیایی آن و نوع خاص یخهای سطح آن –مانند نیتروژن یخزده ,آب یخزده و یخ خشگ (کربن دی اکسید یخزده )و گردش وارونه وغیر عادی آن (چرخش غیر عادی و خلاف جهت آن اطراف نپتون) برای کیهان شناسان ,جذابیتی خاص پیدا کرده است .
روی تریتون –جاییکه معدل حرارتی سطح آن منهای 391 درجه فارنهایت(منفی 235 درجه سلیسیوس) است در نیمکره جنوبی تابستان و در نیمکره شمالی زمستان است.
چون در نیمکره جموبی تابستان وگرما زیاد است یک لایه نازک نیتروژن یخزده , متان و کربن منوکسید بر روی سطح آن به گاز تبدیل میشود و اتمسفر(قضای) آن را ضخیم تر میکند .
همانگونه که در نپتون فصل توسعه می یابد که برابر 165 سال بر روی زمین در اطراف خورشید است _یک فصل بر روی تریتون کمی بیشتر از 40 سال زمینی به طول می انجامد وتابستان جنوبی تریتون در سال 2000 طی شده است (یعنی اکنون اوایل پاییز آن است)
بر اساس اندازه گیری مقدار گاز _آقای لیلوچ و همکاران او- تخمین میزنند که فشار اتمسفر تریتون ممکن است بر اساس یک فاکتور 4 در مقایسه با اندازه گیری وییجر 2 در 1989 افزایش یابد – در زمانی که هنوزبهار این قمر غول آسا بوده است.فشار اتمسفر روی تریتون فعلا بین 40-65 میکرو بار است ,یعنی 20000 بار کمتر از فشار اتمسفر زمین میساشد.
آگاهی بدست آمده بود که ممکن است در حال حاظر کربن منو کسید بر روی تریتون بصورت یخ باشد ,ولی آقای لیلوچ وگروه همکار او کشف کردند که لایه با لایی سطح تریتون با یخ کربن منوکسید بایک فاکتور 10 –در مقایسه با پایینترین لایه تقویت شده است و این فیلم فوقانی است که اتمسفر را تغذیه مینماید.
در حالیکه عمده اتمسفر تریتون نیتروژن است ( بیشتر مانند زمین که 78 در صد اتمسفر آن نیتروژن است)متان در اتمسفر تریتون که قبلا بوسیله وییجر 2 کشف شد واکنون نیزدر این تحقیقات از روی زمین تایید شده است رل مهمی را در این امر بازی میکند.
اکنون وضعیت آب وهواو مدل انمسفری تریتون باید باز هم مورد بر رسی مجدد قرار گیرد – اینک که ما کربن منوکسید را یافته و دوباره متان را اندازه گیری کرده ایم(عضو تیم کاترین دبرگ ونیز عضو تیم رصد خانه دپاریس بیان داشت).
نتیجه رصد جدید اتمسر تریتون در شماره 15 مجله هیات و فیزیک نجومی توضیح داده شده است
سیاره پلو تو اغلب بععنوان عموی تریتون وبعلت شفاقسازیهای حاصل از کشف کربن مونوکسید ,با وضعی مشابه در حال در یافت تجدید نظر ها ومسابقه تحقیقاتی ستاره شناسان است بلکه این ماده شیمیایی را حتی روی دور ترین سیاره کوتوله منظومه شمسی(پلوتو )کشف نمایند. -پایان خبر.
با توجه به خبر مذکوراینک به بخشی از یافته های نگارنده که درحدود بیست سال پیش در نتیجه توجه به یکی از هدایتهای بیشمار قرآن کریم حاصل شده است دقت فرمایید:- اين آيه، صراحت دارد كه خلقت آسمانها و زمين، از لحاظ كميّت، تعداد و كيفيت مشابه هستند. و چون در دو و يا چند چيز مشابه، هر خصوصيّتي كه براي يكي از آنها ثابت شود، براي ديگران هم ثابت است. و به شرحي كه فوقاً بيان شد، براي زمين دو حركت وضعي و انتقالي، و چهار فصل ثابت گرديد. در مورد آسمانها نيز، مسلّم و ثابت مي باشد. بنابراين، آسمانها نيز داراي حركتهاي وضعي و انتقالي و چهار فصل: بهار، تابستان، پاييز و زمستان هستند. كه ما آنها را فصول چهارگانة فلكي مي ناميم. و چون اين خصوصّيات، براي پديدار شدن حيات در آنها و تغذية جانداران است، كه نيازمند تغذيه مي باشند، مسلمّا در آسمانها نيز موجودات ذي حيات زندگي مي كنند. هر چند ما از آنها خبر نداشته باشيم.
جملة «فتبارك الله احسن الخالقين». اشاره به اين دارد كه موجودات نيازمندي «للّسائلين» در آسمانها هم هست. كه از بركت و خير رساني خداوند، برخوردار مي شوند. دليل ديگر بر وجود فصول فلكي، اين است كه ثابت شده است در روي زمين، انقلابات عظيم و متعدّد به وقوع پيوسته است. كه از مجراي طبيعي خود زمين، عملي نبوده است. مانند دوران يخبندان ـ دوران گرماي سخت كه موجب سوخته شدن جنگلها و انقراض نسل حيوانات شده است ـ و نيز طوفان نوح. و لذا احتمالاً زمين علاوه بر اينكه بر اثر گردش به دور خورشيد، داراي چهار فصل طبيعي مي باشد، به تناوب، كه مدّت زمان آن براي ما فعلاً مشخّص نيست، تحت تأثير فصول فلكي نيز قرار مي گيرد. و در تابستان فلكي، منطقة منظومة شمسي، منجمله زمين، شديداً داغ مي شود. به نحوي كه همة چيزهاي قابل احتراق آن مي سوزند. و در زمستان فلكي، يخ بندان شديد ايجاد مي شود كه در چنين وضعي نيز همة موجودات زنده، يخ مي زنند و مي ميرند.
هر چند بيان اين مطلب بي سابقه، براي خوانندة عزيز باعث شگفتي مي شود، ولي براي ما با توجه به اشارات آيات، به احتمال قريب به يقين، روشن است كه ايجاد حيات و تكميل و انقراض آن روي زمين، به تناوب صورت مي گيرد. بدين ترتيب كه با شروع فصل معتدل فلكي، حرارت زمين نيز و شرايط طبيعي آن، آماده براي ايجاد حيات مي شود. و موجودات، به تدريج رو به كمال مي روند. تا برسد به يكي از فصول زمستان فلكي. كه منظومة شمسي نيز تحت تأثير عظيم آن يخ مي زند. و موجودات زنده مي ميرند. تا برسد به يك فصل تابستان فلكي. كه باز هم در نتيجة حرارت زياد، موجودات زندة روي زمين مي ميرند. و ما احتمالاً هم اكنون در يك فصل بهار فلكي هستيم. و رو به تابستان پيش مي رويم. و روزي، آنقدر زمين داغ خواهد شد كه هيچ چيز تاب تحمّل آن را نخواهد داشت. و همه خواهند مرد. علّت اينكه مي گوييم در فصل بهار فلكي هستيم، و رو به تابستان پيش مي رويم. اين است كه قرآن كريم، براي پايان يافتن دورة حيات فعلي و انقراض نوع بشر و ساير حيوانات، و قيام قيامت، به علائمي اشاره فرموده است كه احتمالاً در نتيجة يك تابستان فلكي عارض زمين و گريبانگر موجودات روي آن مي شود. مانند «يوم تكون السّماء كالمهل ـ و تكون الجبال كالعهن ـ و لا يسئل حميم حميما». (روزي كه آسمان ماند فلز گداخته مي شود. و كوهها مانند پشم حلاجي شده مي گردند. و در آن روز، هيچ كس از خويشاوندي سراغي نمي گيرد. 8 و 9 و 10، معارج).
«اذا الشّمس كوّرت ـ و اذا النّجوم انكدرت ـ و اذا الجبال سيّرت ـ و اذا العشار عطّلت ـ و اذا الوحوش حشرت ـ و اذا البحار سجرت». (آنگاه كه خورشيد، بي نور و در هم پيچيده شود. ـ و آنگاه كه ستارگان، تيره و تار شوند. ـ و آنگاه كه كوهها، سير داده مي شوند. ـ و آنگاه كه وحوش، هلاك مي شوند. ـ و آنگاه كه درياها، به جوش و خروش آيند. 1 تا 6، تكوير).
چون خداوند فرموده است كه آسمانها را هفتگانه آفريده است، «فقضيهّن سبع سموات في يومين». (آنها را هفت آسمان، در حركت دو زماني، قرار داد. و نيز فرموده است «و الارض مثلهّن». (و زمين را نيز همانند آنها). يعني به آنها هم صورت هفتگانه اي در منظومة شمسي، در نظام حركتي دو زماني قرار دارند. (هفت سيارة بزرگ و معروف منظومة شمسي).
پس مي توان گفت كه كهكشان راه شيري آسمان ما، خود متشكلّ از تعداد بسياري منظومه، همانند منظومة شمسي ماست. و خود كهكشان نيز، با جميع ستارگانش، عيناً به منزلة يك ستاره است. كه به اتّفاق چند كهكشان ديگر، كه آنها هم به صورت سياره اي جداگانه هستند، در يك منظومة فلكي عظيم، اطراف يك خورشيد عظيم فلكي، در چرخش مي باشند. و با چرخش آنها به دور مركز عظيم خود، فصول چهارگانة فلكي به وجود مي آيد. كه منظومة شمسي ما هم تحت تأثير آن واقع است.
علاوه بر آنچه گذشت، براي بيان اين عقيده، ما از دلايل ديگري هم كه در قرآن آمده است، استفاده مي كينم.
در همين آيات مورد بحث، كه مربوط به خلقت آسمانها و زمين مي باشند. در دو مورد فرموده است: «خلق السّموات و الارض و ما بينهما في ستّة ايّام». يعني آسمانها و زمين و آنچه را كه بين آنهاست، براي حركت و چرخش و خصوصّيات شش زماني آفريد. و چون در منظومة شمسي حركت و گردش سيّارات، به صورت حركتهاي وضعي و انتقالي محقّق است، همينطور براي اجزاي آسمانها، منجمله كهكشانها نيز چنين وضعي محقّق و مسلّم مي باشد. و دليل ديگر اينكه، در آية 3 از سورة ملك مي فرمايد «الذي خلق سبع سموات طباقا ما تري في خلق اّلرحمن من تفاوت فارجع البصر هل تري من فطور». (كسي كه هفت آسمان همانند آفريد، در نظام آفرينش خداوند رحمن هيچ تفاوتي نمي بيني. پس چشم برگردان و ببين كه آيا هيچگونه خللي مي بيني)؟ آيه، صراحت دارد كه هفت آسمان، همانند يكديگرند و نيز صراحت دارد كه نظام آفرينش يكيست. و تفاوتي در آن نيست. و اين به اين معني مي باشد كه وقتي زمين مي چرخد و مركزي به نام خورشيد دارد، آسمانها هم مي چرخند و مركزي و خورشيدي و فصولي و موجوداتي و كوه و دريا و آب و هوا و گياه و درختهايي و بسيار چيزهاي ديگر مخصوص به خود دارند.
دقتت فرمایید:- 
               گترین خسارت رسانی فرهنگی ناشی ازکج فهمی نظامی گنجوی از حکایت ذوالقرنین یا کورش کبیر.

پیشتر از اینکه به اصل حکایت بپر دازیم باید بدانیم شعر چیست و شاعر کیست:-
بسیاری از ادیبان وواژه شناسان از تعریف صریح شعر طفره رفته اند و اگر تظری هم ابراز داشته اند با همدیگر توافق ندارند- بعضا گفته اند این واژه قابل تعریف نیست- بعضی گفته اند شعر کلامیست که موزون و قافیه دار باشد-بعضی هم گفته اند :شعر یک سلسله کلمات اغراق آمیز وبهم بربافته شده است که بزرکنرین دروغ بهترین آن است –اما از میان تعاریف, آنچه طبیعی وبا نفس موضوع سازگار بنظر میرسد "کلام موزون و قافیه دار است که برای بیان مقاصد و اهداف گوناگون سروده میشود- اما بنظر نگارنده "شعر راستین رقص زیبای کلام در نمود یافته های ادراک و اندیشه وخرد است "وشاعر کسی است که " دانش و فنون بیان یافته های مشاعر و اندیشه های خرد منداته خودرا در قالب جملات موزون آموخته وفراتر از عرف سخنوری بیان نماید".
به شعر و شاعری با هر نظری , خواه مثبت یا منفی ,بنگرند پدیده ای است که در فرهنگ وتمدن جوامع ,بخصوص در ایران ,آنچنان پایگاهی یافته است که خود فرهنگساز و واژه پرداز .
واندیشه وادب و حکمت پرور وزبان ومفاهمه گستر ونشاط آورشده است.
شعر و شاعری را اگر از زبان و فر هنگ بگیرند مانند این است که روان را از تن بگیرند ویا سبزه و طراوت ورنگ وبو را ازگلستانها وشور و نوارا از مرغکان بستانند..
با این بیان شعر و شاعری روان فرهنگ ماست که باید دقیقاپرستاری وجهت دار و هدفند شود وجنبه های مثبت آن توانمند
ونقاط منفی آآن پاکسازی گردد تا از آسیب بدور ماند وپویا و گسترده تر شود وجایگاه شایسته خودرا درجهان باز یابد. شعر وشاعری تراوش ویژگیهای روان مردمان زیرک ونکته سنج وباریک بین است و همانگونه که مردم ویژگیهای متفاوت دارند تراوشات روانی آنان نیز گونا گون میباشد وبا توجه به همین خصوصیات است که قرآن کریم نیز که اسا سنامه هدایتی بندگان خداست برای ما که خود را مسلمان میدانیم رهنمودهایی برای تمام شئون بیان نموده است -شعر و شاعری را تیز مورد عنایت خاص قرار داده است تا آن را از گمراهی و گمراه کنندگی پاک و پالوده بدارد وسمت وسو دار وهدفمند و در مسیر
اصلاح وبهسازی وگسترش فرهنگ ملی پو.یا و روشمند نماید.
در قرآن کریم سوره بیست وششم به نام " شعراء" اختصاص داده شده است که این خود اهمیت شعر و شاعری از نظر قرآن را میرساند وهما ن گوته که هر مورد ناشایسته از هر امری را قبیح و مردود شمرده است شعر وشاعری نا هماهنگ با یک فرهنگ فخیم پویا ومتناسب با تکامل طلبی آدمیان رانیز تقبیح فرموده اما گونه هدفمند و تعالی طلب آن را تشویق وتاییدو سفارش نموده است.
ذیلا ترجمه آیات 221 تا 227 سوره شعرارا باضافه توضیحاتی مختصر برای توجه وآگاهی خوانندگان عزیزاز دیدگاه قرآن نسبت به شعر مینگناریم واز عزیزان خواهشمندیم یرای خواندن متن آیات به قرآن مراجعه نمایند:-
(آهای مردم)آیا میخواهید شمارا آگاه کنم که شیاطین بر چه کسانی نازل میشوند؟- بر هر کسی نازل میشوند که دروغساز وگنهکار باشد-شنیده های خودرا(بدون تحقیق به دیگران) القا میکنند و بیشتر آنان دروغگویانند- وشاعران را گمراهان پیروی میکنند-
مگر نمی بینی که آنان در هر وادیی سرگر دانند –وچیز هایی میگویند که خود عمل نمیکنند- مگر کسانی(از شعرا)که ایمان دارند-.به انجام کار های اصلاحگرانه میپردازندوپیوسته بیاد خدا هستند وپس از انکه ستمی به آنان رسید از ستمگر انتقام میگیرند آنچنانکه ستمگران بفهمند که بزودی پایان کارشان به کجا خواهد انجامید.
در این آیات خداوند شعرارا به دو دسته تقسیم کرده است :-
1- شعرای شیطان صفت,گوشی,,دروغساز,دروغ پرداز,گمراه و هرزه سرا.
2- شعرای دین باور,اصلاحگرو نیکو کار, خدا شناس,یاور همگنان , دشمن ستیز و مبارز بر ضد ستمگری.
گروه اول:-
1- پذیرای وسوسه شیاطین, دروغگویان,شایعه سازان و فتنه گران هستند.
2- شایعه ها ودروغها وشنیده هارا بدون تامل و تحقیق به دیگران انتقال مید هند وخود نیز دروغها ویاوه هایی میسازند و منتشر میکنند.
3- خود گمراهند ودیگران را هم بدنبال میکشانند, در شاعری هدفی ندارند .ودر هر وادیی سر گردانند.
4- چیزهایی میگویند که به آنها عمل نمیکنند.
5- برای سرگرمی و خشنودی ستم پیشگان واز خدا بیخبران داستانها ویاوه ها و دروغهایی بر میبافند ودانسته و ندانسته خود ودیگران را از حقیقت جویی و هدفمندی دورمی کنند وبه وادی سر گردانی و پوچی ویاوه سرایی میکشانند.
دسته دوم که از گروه اول مستثنی هستند:-
1-خدا باور وهدفمند واصلاحگر ونیکو کار ند.
2-به آنچه میگویند عمل میکنند.
3-خدارا همیشه بیاد دارند (حقجو و حق باور ند)
4-دارای انگیزه بسط عدل وداد ویاری ستمکشان وسر کوبی ستمگران هستند.
5-عدل وداد و حق طلبی را تبلیغ میکنند وانگیزه قیام در برابر ستم وبیدادگری را بر می انگیزانند وبه نا راستان وستگران می فهمانند که سرانجام رسوا میشوند وبه کیفر کردارشان خواهند رسید
نظامی گنجوی از کدام دسته است:-
از نمونه های بارز گروه اول شاعران, نظامی گنجوی, یک مجموعه مجسم اضداد است و چنانچه خود او تعریف کرده است بزرکترین دروغگوی تاریخ وادب است و نتیجتا بزرکترین آسیب را به فرهنگ ایران زمین وارد کرده است . او خود ضمن اندرز دادن به فرزند خود در مقدمه لیلی ومجنون سروده است:- ...در شعر مپیچ و در فن او------چون اکذب اوست احسن او.... که اعتراف صریح است که با گفتن بزر گترین دروغهای تاریخ شعر و شاعربه شهرت ومحبوبیت و ثروت در نزد شاهان و در باریان یافته است.
نظامی از این جهت مجسمه اضداد است که ضمن سرودن اشعار بسیاری در مکارم اسلام وعرفان و اخلاق ,کتاب اسکندر نامه اش بخوبی نشان میدهد که اهل تدبر و تحقیق و وطن دوستی ومردمی نبوده و بیگانه برستی وثروت به چنگ آوری وخوشگذرانی او بر اخلاق عملیش میچر بیده است چنانچه بدون توجه به تعاریف قرآن کریم وکتب دیگر پیامران از ذوالقر نین وپاسداری از میهن وفر هنگ ملی ,که آن هم جزوی از ایمان است حق کورش کبیر را که مود تایید کتب آسمانی میباشد بنا روا ازاو ستانده وبه اسکندر گجسته سپرده وتاریخ فرهنگ ملی مارا ملوث نموده است تامگر شاهان را خوش آید وغلامان وکنیزان واسب واستر وزر وگوهری بیشتر به او صله بخشند .
اوابیات بسیار در معارف دین در اسرار نامه ومقدمات داستانهای دیگر سروده است ,اما متاسفانه در شرفتامه
واقباللنامه ,در داستانهای موهوم ومجعول اسکندر باسرودن بیش از یازده هزار بیت بر روی همه سروده های دیگر خود هم خط بطلان وتباهی وتاباوری کشیده و خود میدانسته است دروغ میگوید زیرا اوخود سروده های خودرا بزرگتری دروغ تعریف کرده است.
نظامی گمان کرده است که مفاهیم آیات قرآن کریم را درک می کند و بنا بر این به ادراکهایی نادرست استناد کرده وآنرا
سرمایه باورهای خود در سرودن اشعار اسکندر نامه قرار داده و اسکندر را ذوالقرنین پنداشته واورا که مشرکی اساطیری بوده است صراحتا پیغمبر شمرده است که بر او سروش نازل میشده وپیام خدارا بر او میرسانیده است!!
چنانکه میگوید:-(فرشته) نهفته بدان گوهر تابناک رسانید وحی از خداوند پاک--- چنین گفت کافزونتر از کوه ورود
جهان آفرینت رساند درود برون زانکه داد او جهانبانیت به پیغمبری داشت ارزا نیت !!!! وپس از چند بیت از گفتارهای اسکندر به فرشته وحی چنین آورده است که به خداوند بگوید در اجرای فرمان :- زمشرق به مغرب شبیخون کنم خمار از سر خلق بیرون کنم !!!! او توجه نداشته است که خداوندصراحتا فرموده است:-
که سرآغاز جهانگشایی وپیام رساتی ذوالقرنین –بر خلاف آآنچه نظامی وارونه پنداشته است از مشرق بسوی مغرب بوده است نه بالعکس...ونیز او از تصریحات پیامبران دیگر که کورش پارسی ذوالقرنین است بیخبر بوده است.
نظامی پیغمبرانرا به خدمت اسکندر درآورده ,اورا در طلب آب حیات (آب حیات مفهوم خاصی دارد که باشایعات جاری کاملا بیگاتنه است ) به ظلمات برده وخضر را پیشقراول او گماشته !!وشگفتیهای بسیاری را بنظر او رسانیده وگشایش رموز اسراررا بنام او ثبت کرده است !!وبا اینقبیل سیاهکاریها مفاهیم آیات قرآن را دانسته یا ندانسته
تحریف کرده وفرهنگ دینی وملی مارا به سوگی جانسوز وناپیدا کشانیده است!!
من نمیدانم ملت ما چه هیزم تری به نظامی فروخته بوده اند که دود آن چنان چشمانش را آزرده است که روشن بینی خودرا از دست داده است واو هم به تلافی, آتش خشم خودرا بر برگ برگ تاریخ فرهنگی ما فرو ریخته است.
ونیز نمیدانم چرا میراث خواران فرهنگی ما روش بد سر انجام اوراپیگیری کرده اند واشعار و داستانها وامثال وحکم بنام
اسکندر ساخته ودر رگهای بی رمق شده فرهنگ بی سر پرست ما ترزیق کرده وزخم آنرا عمیقتر نموده اند ؟ ونیز نمیدانم چرا طبیب نمایان و پرستاران فرهنگی ما کوچکترین کاری برای تیمار این فرهنگ بیمار نکرده اند؟
آیا از این بابت بوده است که به نظامی به نا روا عنوان حکیم داده شده بوده است و نمیخواسته اند در کار همکار خود دخالت نمایند . زهی نامردمیها وبیگانه پرستیها وکوچکشماریهای نسل ونژاد خویش!!ودر بار گراییها ومداهنه گریها برای صله گیریهای آنچنانی!!
آیا اکنون پس از گذشت روز گاران ازمیان مقامات فرهنگمدار ودارای اقتدار کسی هست که تعاریف آسمانی را که در کتب پیامبران سلف وبویژه در قرآن کریم درتعریف ذوالقرنین وارد شده است بدرستی مورد تدبر و تخقیق
قرار دهد تا ذوالقرنین راستین را باز شناسد وحقوق به یغما رفته اورا باز ستاند وبه حقدار برساند وازاو اعاده حیثیت نماید؟
نگارنده قبلا این معنی را به شورای عالی انقلاب فرهنگی منعکس نموده ام وامید وارم اقداماتی در اینخصوص انجام گیرد.
در پایان افزوده میشود که بجز نظامی ,شعرا و نویسندگان دیگری نیز اسکندر مقد.ونی را ذوالقرنین پنداشته اند اما کاری
که تظامی با استناد غلط به قرآن کرده و کتاب های مفصل اسکندر نامه و اقبالنامه را در شان او نوشته و اورا صریحا پیغمبری بزرگ؟! شمرده است, واقعا خسارتبار میباشد... 
             در باره ما  

منکه با گنج قناعتها شد م سر مایه دار         نیست غم هر چند بر من سخت گیرد روز گار  

اشتباهاتیکه کردم با زیانهایی که داشت       آرمونها بود و اکنون بهره دارد بیشمار   

آب هستم نرم از اینرو بی تراکم مانده ام    هرچه زیر اهرم اهل ستم دیدم فشاز  

تا نوانستم گرفتم دست هر افتاده ای          از ستمگر تا توانستم بر آوردم دمار 

من نبودم هیزم سوزنده زیر دیگدان          تاز سوزم پخته گردد طعمه بسیار خوار  

تیر بودم در کمان وراست رفتم در هدف    قطر بودم راست قامت زیر چرخ کجمدار  

نه زبد خواهان مرا در سینه باشد کینه ای   نه اگر کردم محبت بوده ام منت گذار  

انچه میگویم بود کمتر زدست آوردها        وانچه میخوانید میباشد یکی ازصدهزار  

خود" بزرگ اندیشها"را هیچ نشمردم به کس   چون کسی هستم,که هستم صنعت پروردگار  

کار دست آن هنرور مفت نتوانم فروخت     گرچه کالایم بود بی مشتری  در بازآر  

نانوانم گر کسی پنداشت از نا آگهیست        چون مرا نیرو رساند سایه سار ذوالفقار  

مردمم هر یک بجای خویش استاد منند        ویژه آن شاگردهای چارده آموزگار  

ار احد پیدا و در مجموعه احمد شدم           شد سرشت من مرکب از ضریب  هشت وچار  

آگهیهایی زراز آفرینش بافتم                    میکنم آنرا برای اهل بینش آشکار  

رفتگرهای ندانمکار نادان کرده اند            دیدگاه رهروان را تیره از گرد و غبار  

تا فرو بنشیند از راه طلب گرد و غبار        های ابر بارور ازدانش وبینش,ببار  

ناظما !چون بر حقایق پرده ها افتاده است     تاتوانی راستیهارا ز پوششها برآر   

گفته ومیگویم اسرار مگورا بر دوام           صبر کن جانا که باشد داستان دنباله دار   

نرود هیچگه مرا از یاد کافریده خدا مرا آزاد.
مادرم نیز توی کلبه خویش بار خود روی خاک پاک نهاد.
پس,نبودم چو خانه زاد کسی تن به هر ناروا نخواهم داد.
چون به حق خودم بسنده کنم حق دیگر کسی به من مرساد.
نتوانست این حهان عجوز که به افسون کند مرا "دام"آد
من به شیرین که شد کنیز مقام دل نخواهم سپرد چون فرهاد.
من نلغزم چو آب در هرشیب می نلرزم چو بید از هر باد.
در تلاشم که سرفراز زیم همه عمرم در این خراب آباد.
پی دفع ستم سپر سازم تن و جان را- هرآنچه بادا باد.
خامه ام تیغ تیز داد گریست نفسم هست بر ستم فریاد.
می کنم فصد هر رگ چرکین تا شود دفع انتشار فساد.
من و تیغ زبان وخامه تیز گوش نا اهل و قلب پست نهاد.
میخراشم زپنجه چهره کوه گوشمالی دهم به گوش چکاد.
کوه اگر هست صخره سماک پنجه های من است چون پولاد
می ستیزم بجان هماره مگر تاز بیدادگر بگیرم داد.
مینمایم زحق طرفداری طبق اصل نصف نه کم نه زیاد.
آلت دست این وآن نشوم اگر این گشت غمگن وآن شاد.
من و تصمیم وپشتکار وهدف دشمن وکین ورشگ و دام و عناد.
خشگ باد آبروی نا اهلان سست اندیشگان پست نهاد
که نهادند پایه فرهنگ روی شالوده های بی بنیاد
نگذارم هرآنچه بتوانم که فریبنده ای رسد به مراد.
تامگر استوار تر گردد پی فرهنگ بر بهین بنلاد.
من طرفدار فرد حق گویم نه طرفدار کثرت افراد.
ازهمه خاکیان ندارم باک تاکه از آسمان رسد امداد.
میگریزم از آن بهشت که هست سازمانش زنقشه شداد
من واندیشه ونوای سروش کنج امن و نگارش سرواد
نسرایم سرود بیهوده نه به حکم ودا نه وندیداد.
ناظم ! ار راست باشد این گفتار در سراییدنت شکست مباد 
 

نرود هیچگه مرا از یاد               کافریده خدا مرا آزاد.   

مادرم نیز توی کلبه خویش           بار خود روی خاک پاک نهاد  

پس,نبودم چو خانه زاد کسی         تن به هر ناروا نخواهم داد.   

چون به حق خودم بسنده کنم         حق دیگر کسی به من مرساد. 

نتوانست این حهان عجوز            که به افسون کند مرا "دام"  

من به شیرین که شد کنیز مقام       دل نخواهم سپرد چون فرها   

من نلغزم چو آب در هرشیب        می نلرزم چو بید از هر باد. 

در تلاشم که سرفراز زیم            همه عمرم در این خراب آباد.   

پی دفع ستم سپر سازم                تن و جان را- هرآنچه بادا باد.  

خامه ام تیغ تیز داد گریست          نفسم هست بر ست

می کنم فصد هر رگ چرکین        تا شود دفع انتشار فساد 

من و تیغ زبان وخامه تیز            گوش نا اهل و     

میخراشم زپنجه چهره کوه            گوشمالی دهم به گوش چکاد.    

کوه اگر هست صخره سماک         پنجه های من است چون پولا   

می ستیزم بجان هماره مگر          تاز بیدادگر بگیرم داد.    

مینمایم زحق طرفداری               طبق اصل نصف نه کم نه زیاد.   

آلت دست این وآن نشوم              اگر این گشت غمگن وآن شاد.   

من و تصمیم وپشتکار وهدف        دشمن وکین ورشگ و دام و عناد.   

خشگ باد آبروی نا اهلان            سست اندیشگان پست نهاد         

که نهادند پایه فرهنگ                 روی شالوده های بی بنیاد   

نگذارم هرآنچه بتوانم                 که فریبنده ای رسد به مراد.  

تامگر استوار تر گردد                پی فرهنگ بر بهین بنلاد   

من طرفدار فرد حق گویم             نه طرفدار کثرت افراد.   

ازهمه خاکیان ندارم باک             تاکه از آسمان رسد امداد.  

میگریزم از آن بهشت که هست      سازمانش زنقشه شداد

من واندیشه ونوای سروش            کنج امن و نگارش سرواد     

نسرایم سرود بیهوده                   نه به حکم  ودا نه وندیداد.   

ناظم ! ار راست باشد این گفتار      در سراییدنت شکست مباد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ddيکی‌ گفت‌ چون‌ عقل‌ دارد بشر بسي‌ هست‌ برتر ز هر جانور
چه‌، انسان‌ بود به به‌نطق وبیان ‌ز هر گونه‌ مخلوق‌، در اين‌ جهان‌
به‌ او گفتم‌ آري‌ كلامت‌ خوش‌ است ‌وليكن‌ يكي‌ عكس‌، در هامش‌ است‌
به‌ عكس‌ اي‌ برادر! به‌ دقت‌ نگر جلال‌ و شكوه‌ و كمال‌ هنر
دو دستان‌ كه‌ از استخوان‌ بندي‌ است ‌نشان‌ كمال‌ هنرمندي‌ است‌
به‌ اشكال‌ آن‌ بنگر و بند بند ندانم‌ كه‌ باشد شمارش‌ به‌ چند
توان‌ ساخت‌ از دست‌ و انگشتها كف‌ و كاسه‌ و چنگك‌ و مشتها
چپ‌ و راست‌ در پيش‌ و پس‌ خم‌ شوند شل‌ و سفت‌ و چسبان‌ و محكم‌ شوند
به‌ هر شيوه‌ خواهي‌ در آريمشان ‌در ايهام‌ و اثبات‌ و نفي‌ و نشان‌
ز تركيب‌ از اين‌ استخوانهاي‌ خُرد به‌ هر گونه‌ امري‌ بود كار برد
ز تغيير احوال‌ انگشت‌ و دست ‌توان‌ كرد هر گونه‌ كاري‌ كه‌ هست‌
بگيرند حالت‌ هزاران‌ هزار وراي‌ گمان‌ و حساب‌ و شمار






اگر يافت‌ جنبش‌ در آنها نظام ‌شود رقص‌ و آهنگ‌ و شعر و كلام‌
نگردد در انسان‌ درخت‌ هنر مگر از سر انگشتها بار ور
نديدي‌ گل‌ و ميوه‌ بر شاخسار چه‌ها مي‌نمايد به‌ فصل‌ بهار
كند زندگي‌ را همين‌ گون‌ بهار سر انگشت‌ها در همه‌ روزگار
اگر بر سر شاخه‌ها گل‌ بود بر انگشت‌، راز تكامل‌ بود
كليديست‌ انگشت‌ زيبا و نغز گشاينده‌ قفل‌ اسرار مغز
گر انگشت‌ بر دست‌ انسان‌ نبود چه‌ گنجينه عقل‌ را مي‌گشود؟
نباشد جز انگشت‌ بي‌چند و چون ‌ بشر را يك‌ ابزار كار آزمون‌
گر ابزار كار آزمايي‌ نبود كجا درك‌ و انديشه‌ فعال‌ بود؟
نبودي‌ گر انديشه‌ و آزمون ‌تعقل‌ نمي‌گشت‌ هرگز فزون‌
خردمندي‌ و علم‌ و فن‌ و هنر ندارد جز انگشت‌، بيخي‌ دگر
هم‌ انسان‌ اگر راست‌ شد روي‌ پا ز انگشتها يافت‌ نشو و نما
چو دست‌ از خس‌ و خاك‌ یابد گزند شدند از زمين‌ گاه‌ رفتن‌ بلند
به‌ تدريج‌ روي‌ دو پا ايستاد شدش‌ دستها گاه‌ رفتن‌، ز ياد
چو آزاد شد دستهاي‌ بشر شد آماده كارهاي‌ دگر
چو انگشتها را بود انعطاف کند كار را بي‌ خطا و خلاف‌
به‌ تدريج‌، در كار ماهر شود ز كردار خود شاد خاطر شود
مهارت‌ شود عاقبت‌ جلوه‌گر به‌ فرهنگ‌ انسان‌ به‌ نام‌ هنر
همين‌ گونه‌ آگاهي‌ و دانش‌ است‌ كه‌ اسباب‌ انديشه‌ و بينش‌ است‌
ز تكرار بسيار، كردار نغز شكوفا شود قدرت‌ كار مغز
ولي‌ با سُم‌ و پنجه‌هاي‌ وحوش ‌ شكوفا چه‌ گون‌ مي‌شود مغز و هوش‌
به‌ فرضي‌ كه‌ در مغز هم‌ عقل‌ بود چو امكان‌ كاري‌ نباشد، چه‌ سود؟
گر از من‌ بپرسند حال‌ بشر چه‌ فرقيست‌ بين‌ وي‌ و جانور
به‌ پاسخ‌ بگويم‌ بدون‌ درنگ ‌تمايز دو پا هست‌ و انگشت‌ و چنگ‌
هم‌ اين‌ را بگويم‌ كه‌ انگشتها ز گنجينه مغز دارد بها
اگر يادمان‌ و تفكر نبود وگر آزمون‌ و تدبّر نبود
نه‌ انگشتها بود ماهر به‌ كار نه‌ فن‌ و هنر مي‌نمود آشكار
بود مغز و انگشت‌ گنج‌ و كليد شود نغز گوهر از آنها پديد
گره‌هاي‌ مغز است‌ از انگشت‌ باز ز مغز است‌ انگشتها كار ساز
نه‌ انديشه‌ بي‌كار، سود آور است ‌نه‌ كاري‌ به‌ بي‌دانشي‌ مثمر است‌
خدايا! ز پيچيدگيهاي‌ مغز ز انگشتهاي‌ چنين‌ خوب‌ و نغز
هزاران‌ ستايش‌، هزاران‌ سپاس ‌بر اين‌ قدرت‌ خلقت‌ بي‌ قياس‌
چه‌ خوش‌ قدرتت‌ را نمودي‌ بيان‌ «بَلي‌ قادرين‌ اَن‌ نُسوّي‌ بَنان‌» :-
- «آري‌ من‌ توانا هستم‌ كه‌ انگشتان‌ را متوازن‌ و متعادل‌ نمايم‌» س‌. قيامة، آ. 4.
آدزس الکترونیکی:-info@shamameh.com


شعار عید نوروزو..... :-


الهم ربنا انزل علینا مائده من السماء تکون لنا عیدا لاولنا وآخرنا وآیه منک وارزقنا وانت خیر الرازقین


سراینده : جعفر -نا

قسم به شاخه نبات حافظ

بمناسبت بیستم مهر ماه, روز بزرگداشت لسان الغیب حافظ شیرازی تقدیم میگردد:

ای حافظ ای تجسم فر هنگ پروری در ویش تاجبخش جهان هنر وری

آموختی نو نغمه سرایی به بلبلان در بوستان فارس زگلواژه دری

از آن نیازها که گرفتی زبی نیاز گنجی عظیم مانده ز تو در قلندری

داروغه را ز چشم گرفتی نو خواب ناز وز محتسب تو مسند احکام داوری

با خرقه ای که در گرو باده داده ای صد خلعت شهی ننماید برابری

مردم گمان کنند تو مست ازمی "رزی" تو با می "ذر " از ازلیت مخمری

از آتش زیان تو در ابر سر گران رعد از خروش ماند و آذر زآذری

می نوشی تو داده به میخانه آبرو دل دادن تو فاش کند راز دلبری

در محفلی که باده گساری تو میکنی ساقی به مدعی ندهد دور دیگری

با یک غزل که از تو شنیدیم,حافظا ! در رشته همتراز ندیدیم گوهری

آرام میشود ز غزلهای تو غزال پر می نهد به نظم سرود خوشت,,پری

هر عارف اوستاد غزل میشناسدت ای شهره در جهان تو عجب نام آوری

حافظ! قسم به شاخ نباتت که ناظمی حمدی کند نثار تو با راست باوری

دیوانه ام دیوانه ام


ای دوستان ای دوستان گیرید و زندانم کنید
در خلوت زنجیریان,هم بند آنانم کنید
من اهل خوشنا می نی ام ,بیگا نه باخود میزیم
تاکس نداند من کیم ,از دید پنهانم کنید
من با خرد بیگانه ام ,تا دور از جانانه ام
دیوانه ام دیوانه ام, دیوانه عنوانم کنید
در آرزوی روی او,یک عمر کردم جستجو
نک حاصل آمد آرزو, در نذر قربانم کنید
درمان نمیخواهم زکس,عشق وجنون ماراست بس
آتش فروزید وسپس, یک آتش افشانم کنید
من ناامیدم از طبیب,امید وارم چون حبیب
در گوش من امن یجیب, خوانید ودر مانم کنید
از اهل دین بگریختم, باکافران آمیختم
درزلف یار آویختم,چون آن پریشانم کنید
چون از رفیقان منید ,تهمت به جانم کم زنید
تشریف عقلم بر کنید ,زین عار عریانم کنید
هرگز مگویید ای فلان, در کوی ما ایمن بمان
کی ترسم از آسیب جان,ازخود گریزانم کنید
ماییم ویکدنیا جنون ,باقدرتی از حد فزون
ای عاقلان کی بافسون ,برخود هراسانم کنید؟
خوردم اگر زخم ز بان ,درکار عشق از دشمنان
باری شما ای دوستان,مهری به تاوانم کنید
یذر جنون را کاشتم ,خوش خرمنی برداشتم
انباره ای انباشتم, بادی در انبانم کنید
دیوانه چون ماند خموش؟اورا نفس باشد خروش
این پنبه بیرون کن زگوش,افزون خروشانم کنید
دیوانگان باوفا!ناظم نباشد خود کفا
همدم شویدم باصفا , اینسان غزلخوانم کنید!


00000000000000000000000000000000000000


جعفر ناظم رعایا -9/8/88

چیستان


ای عزیز من , بفرما :چیست آن گفت راز آلود تر از چیستان:
پیشتر از آنکه باشد روز گار یا شبانروز و زمین و آسمان
که یکی بود و یکی هرگز نبود نیز از هستی نمیبودی نشان
آن یکی هم نه پدر بودش نه مام همسر و فرزند و یار و همگنان(1)
خواست تا خودرا نمایاند ولی همچنان پنهان بماند در نهان !(2)
از "نه چیزی"مایه هایی بر گرفت خاک وباد و آتش وآب روان(3)
مایه هارا گل نمود وشکل داد در دمید ازروح خود در آن-روان(4)
زان دمیدن توده شکل دل گرفت تیره ,روشن,گرم و تنگ و بیکران(4)
صیقلی کردش برای باز تاب داد یالش تا دهد رنگین کمان
تاکه ایمن ماند از هر دستبرد ساخت گنجی استوار از استخوان(5)
در چنین جا ,از حرامیها بدور بست آنرا سخت با رگهای جان
ساحت ازآن نوع بیرون از شمار خارج از محدوده حدس و گمان
بینهایت کوچک اما بس بزرگ پر,تهی,کم زندگانی,جاودان !(6(
نام آن اعجوبه هارا دل نهاد بخرد و دیوانه ,غمگین,شادمان
یک چنین چیزی به من یخشید نیز تا بر آرم سر میان دیگران
آمد آنگاه و به دل بگزید جای آن دل آرا ,بیزمان بی مکان
آنچه را بخشیده بد واپس گرفت این چنین,بخشنده بخشش ستان !(7)
از درون دل دگر بیرون نرفت میهمان سلطه گر بر میز بان !
دیدم آخر چونکه او صاحبدل است بایدم در خدمتش بستن, میان
یا که بر رسم ادب چون میزبان بایدم رفتن حضور میهمان
در درون دل قدم بگذاشتم گفتم ای روشنگر این خانمان
دل ازآن تست و چون صاحبدلی تا ابد در خانه ات باقی بمان
گر از این در بار بیرونم کنی نیست دیگر کس که گیرد درامان(8)
میز بانت را ببخش این افتخار ماند اینجا, ای عزیز مهر بان
او اشارت کرد:پیش آ, بیشتر خوش توانی زیست در این آستان(9)
در پرستش از وجود میهمان در دل خود مانده ام از آن زمان!
حال گوییدم درون من دل است یا درون دل منم –ای بخردان

----------
1 -ترجمه گونه ای از سوره توحید
2 –حدیث شریف کنز:کنت کنزا مخفیا فاردت ان اعرف......
3 –انا خلقنا الانسان من طین- س.33 آ7_ ونیز_مصرع اول اقتباس از آیه 7 سوره 33 است که میفرماید:ام خلقوا من غیر شیء....این جمله "از نه چیزی" دربرابر جمله "نه از چیزی" , شگفت انگیز ترین تعریف حقیقت خلقت است که بر مبنای اصول فلسفی بی همانند بیان شده است
4 ثم سواه ونفخ فیه من روحه-س 32 آ9
5 قلوب التی فی الصدور س 23 آ 46
6 ومن کل شیء خلقنا زوجین... س 51 آ 49
7 ..ونحن الوارثون س 15 آ 23
وما لکم من دون الله من ولی ولا نصیر س 2 آ 107
ان ربی قریب مجیب س 11 آ 61
علاوه بر این در جریان سرودن اشعار به آیات دیگری نیز نظر داشتیم که برای اختصا ر نشانی آها ذکر نگردید. 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                          آثاز بیشمار شگفت انگیز انگشتان

 

                                                                                                                                                                                                                                                        ddيکی‌ گفت‌ چون‌ عقل‌ دارد بشر                بسي‌ هست‌ برتر ز هر جانور                                             
چه‌، انسان‌ بود به به‌نطق وبیان               ‌ز هر گونه‌ مخلوق‌، در اين‌ جهان‌
به‌ او گفتم‌ آري‌ كلامت‌ خوش‌ است         ‌وليكن‌ يكي‌ عكس‌، در هامش‌ است‌
به‌ عكس‌ اي‌ برادر! به‌ دقت‌ نگر              جلال‌ و شكوه‌ و كمال‌ هنر
دو دستان‌ كه‌ از استخوان‌ بندي‌ است     ‌نشان‌ كمال‌ هنرمندي‌ است‌
به‌ اشكال‌ آن‌ بنگر و بند بند                     ندانم‌ كه‌ باشد شمارش‌ به‌ چند
توان‌ ساخت‌ از دست‌ و انگشتها             كف‌ و كاسه‌ و چنگك‌ و مشتها
چپ‌ و راست‌ در پيش‌ و پس‌ خم‌ شوند   شل‌ و سفت‌ و چسبان‌ و محكم‌ شوند
به‌ هر شيوه‌ خواهي‌ در آريمشان           ‌در ايهام‌ و اثبات‌ و نفي‌ و نشان‌
ز تركيب‌ از اين‌ استخوانهاي‌ خُرد           به‌ هر گونه‌ امري‌ بود كار برد
ز تغيير احوال‌ انگشت‌ و دست             ‌توان‌ كرد هر گونه‌ كاري‌ كه‌ هست‌
بگيرند حالت‌ هزاران‌ هزار                     وراي‌ گمان‌ و حساب‌ و شمار




اگر يافت‌ جنبش‌ در آنها نظام               ‌شود رقص‌ و آهنگ‌ و شعر و كلام‌
نگردد در انسان‌ درخت‌ هنر                 مگر از سر انگشتها بار ور
نديدي‌ گل‌ و ميوه‌ بر شاخسار             چه‌ها مي‌نمايد به‌ فصل‌ بهار
كند زندگي‌ را همين‌ گون‌ بهار             سر انگشت‌ها در همه‌ روزگار
اگر بر سر شاخه‌ها گل‌ بود                بر انگشت‌، راز تكامل‌ بود
كليديست‌ انگشت‌ زيبا و نغز               گشاينده‌ قفل‌ اسرار مغز
گر انگشت‌ بر دست‌ انسان‌ نبود         چه‌ گنجينه عقل‌ را مي‌گشود؟
نباشد جز انگشت‌ بي‌چند و چون      ‌ بشر را يك‌ ابزار كار آزمون‌
گر ابزار كار آزمايي‌ نبود                    كجا درك‌ و انديشه‌ فعال‌ بود؟
نبودي‌ گر انديشه‌ و آزمون               ‌تعقل‌ نمي‌گشت‌ هرگز فزون‌
خردمندي‌ و علم‌ و فن‌ و هنر            ندارد جز انگشت‌، بيخي‌ دگر
هم‌ انسان‌ اگر راست‌ شد روي‌ پا      ز انگشتها يافت‌ نشو و نما
چو دست‌ از خس‌ و خاك‌ یابد گزند    شدند از زمين‌ گاه‌ رفتن‌ بلند
به‌ تدريج‌ روي‌ دو پا ايستاد              شدش‌ دستها گاه‌ رفتن‌، ز ياد
چو آزاد شد دستهاي‌ بشر              شد آماده كارهاي‌ دگر
چو انگشتها را بود انعطاف              کند كار را بي‌ خطا و خلاف‌
به‌ تدريج‌، در كار ماهر شود           ز كردار خود شاد خاطر شود
مهارت‌ شود عاقبت‌ جلوه‌گر           به‌ فرهنگ‌ انسان‌ به‌ نام‌ هنر
همين‌ گونه‌ آگاهي‌ و دانش‌ است‌   كه‌ اسباب‌ انديشه‌ و بينش‌ است‌
ز تكرار بسيار، كردار نغز                 شكوفا شود قدرت‌ كار مغز
ولي‌ با سُم‌ و پنجه‌هاي‌ وحوش     ‌ شكوفا چه‌ گون‌ مي‌شود مغز و هوش‌
به‌ فرضي‌ كه‌ در مغز هم‌ عقل‌ بود   چو امكان‌ كاري‌ نباشد، چه‌ سود؟
گر از من‌ بپرسند حال‌ بشر            چه‌ فرقيست‌ بين‌ وي‌ و جانور
به‌ پاسخ‌ بگويم‌ بدون‌ درنگ            ‌تمايز دو پا هست‌ و انگشت‌ و چنگ‌
هم‌ اين‌ را بگويم‌ كه‌ انگشتها          ز گنجينه مغز دارد بها
اگر يادمان‌ و تفكر نبود                   وگر آزمون‌ و تدبّر نبود
نه‌ انگشتها بود ماهر به‌ كار            نه‌ فن‌ و هنر مي‌نمود آشكار
بود مغز و انگشت‌ گنج‌ و كليد         شود نغز گوهر از آنها پديد
گره‌هاي‌ مغز است‌ از انگشت‌ باز    ز مغز است‌ انگشتها كار ساز
نه‌ انديشه‌ بي‌كار، سود آور است   ‌نه‌ كاري‌ به‌ بي‌دانشي‌ مثمر است‌
خدايا! ز پيچيدگيهاي‌ مغز                ز انگشتهاي‌ چنين‌ خوب‌ و نغز
هزاران‌ ستايش‌، هزاران‌ سپاس      ‌بر اين‌ قدرت‌ خلقت‌ بي‌ قياس‌
چه‌ خوش‌ قدرتت‌ را نمودي‌ بيان‌     «بَلي‌ قادرين‌ اَن‌ نُسوّي‌ بَنان‌» :-
- «آري‌ من‌ توانا هستم‌ كه‌ انگشتان‌ را متوازن‌ و متعادل‌ نمايم‌» س‌. قيامة، آ. 4. 
 آدزس الکترونیکی:-info@shamameh.com

                                        شعار عید نوروزو..... :- 

     الهم ربنا انزل علینا مائده من السماء تکون لنا عیدا لاولنا وآخرنا وآیه منک وارزقنا وانت خیر الرازقین 

سراینده : جعفر -نا

                        قسم به شاخه نبات حافظ  

بمناسبت بیستم مهر ماه, روز بزرگداشت لسان الغیب حافظ شیرازی تقدیم میگردد:    

ای حافظ ای تجسم فر هنگ پروری       در ویش تاجبخش جهان هنر وری   

آموختی نو نغمه سرایی به بلبلان        در بوستان فارس زگلواژه دری   

از آن نیازها که گرفتی زبی نیاز        گنجی عظیم مانده ز تو در قلندری  

داروغه را ز چشم گرفتی نو خواب  ناز   وز محتسب تو مسند احکام داوری   

با خرقه ای که در گرو باده داده ای       صد خلعت شهی ننماید برابری   

مردم گمان کنند تو مست ازمی "رزی"   تو با می "ذر " از ازلیت مخمری   

از آتش زیان تو در ابر سر گران        رعد از خروش ماند و آذر زآذری   

می نوشی تو داده به میخانه آبرو       دل دادن  تو فاش کند راز دلبری    

در محفلی که باده گساری تو میکنی     ساقی به مدعی ندهد دور دیگری   

با یک غزل که از تو شنیدیم,حافظا !    در رشته همتراز ندیدیم گوهری   

آرام میشود ز غزلهای تو غزال         پر می نهد به نظم سرود خوشت,,پری   

هر عارف اوستاد غزل میشناسدت      ای شهره در جهان تو عجب نام آوری  

حافظ! قسم به شاخ نباتت که  ناظمی    حمدی کند نثار تو با راست باوری

دیوانه ام دیوانه ام


ای دوستان ای دوستان گیرید و زندانم کنید
در خلوت زنجیریان,هم بند آنانم کنید
من اهل خوشنا می نی ام ,بیگا نه باخود میزیم
تاکس نداند من کیم ,از دید پنهانم کنید
من با خرد بیگانه ام ,تا دور از جانانه ام
دیوانه ام دیوانه ام, دیوانه عنوانم کنید
در آرزوی روی او,یک عمر کردم جستجو
نک حاصل آمد آرزو, در نذر قربانم کنید
درمان نمیخواهم زکس,عشق وجنون ماراست بس
آتش فروزید وسپس, یک آتش افشانم کنید
من ناامیدم از طبیب,امید وارم چون حبیب
در گوش من امن یجیب, خوانید ودر مانم کنید
از اهل دین بگریختم, باکافران آمیختم
درزلف یار آویختم,چون آن پریشانم کنید
چون از رفیقان منید ,تهمت به جانم کم زنید
تشریف عقلم بر کنید ,زین عار عریانم کنید
هرگز مگویید ای فلان, در کوی ما ایمن بمان
کی ترسم از آسیب جان,ازخود گریزانم کنید
ماییم ویکدنیا جنون ,باقدرتی از حد فزون
ای عاقلان کی بافسون ,برخود هراسانم کنید؟
خوردم اگر زخم ز بان ,درکار عشق از دشمنان
باری شما ای دوستان,مهری به تاوانم کنید
یذر جنون را کاشتم ,خوش خرمنی برداشتم
انباره ای انباشتم, بادی در انبانم کنید
دیوانه چون ماند خموش؟اورا نفس باشد خروش
این پنبه بیرون کن زگوش,افزون خروشانم کنید
دیوانگان باوفا!ناظم نباشد خود کفا
همدم شویدم باصفا , اینسان غزلخوانم کنید! 

00000000000000000000000000000000000000
 

جعفر  ناظم رعایا   -9/8/88

چیستان


ای عزیز من , بفرما :چیست آن      گفت راز آلود تر از چیستان:
پیشتر از آنکه باشد روز گار            یا شبانروز و زمین و آسمان
که یکی بود و یکی هرگز نبود          نیز از هستی نمیبودی نشان
آن یکی هم نه پدر بودش نه مام      همسر و فرزند و یار و همگنان(1)
خواست تا خودرا نمایاند ولی         همچنان پنهان بماند در نهان !(2)
از "نه چیزی"مایه هایی بر گرفت   خاک وباد و آتش وآب روان(3)
مایه هارا گل نمود وشکل داد         در دمید ازروح خود در آن-روان(4)
زان دمیدن توده شکل دل گرفت      تیره ,روشن,گرم و تنگ و بیکران(4)
صیقلی کردش برای باز تاب          داد یالش تا دهد رنگین کمان
تاکه ایمن ماند از هر دستبرد        ساخت گنجی استوار از استخوان(5)
در چنین جا ,از حرامیها بدور         بست آنرا سخت با رگهای جان
ساحت ازآن نوع بیرون از شمار     خارج از محدوده حدس و گمان
بینهایت کوچک اما بس بزرگ      پر,تهی,کم زندگانی,جاودان !(6(
نام آن اعجوبه هارا دل نهاد          بخرد و دیوانه ,غمگین,شادمان
یک چنین چیزی به من یخشید نیز   تا بر آرم سر میان دیگران
آمد آنگاه و به دل بگزید جای        آن دل آرا ,بیزمان بی مکان
آنچه را بخشیده بد واپس گرفت    این چنین,بخشنده بخشش ستان !(7)
از درون دل دگر بیرون نرفت      میهمان سلطه گر بر میز بان !
دیدم آخر چونکه او صاحبدل است   بایدم در خدمتش بستن, میان
یا که بر رسم ادب چون میزبان      بایدم رفتن حضور میهمان
در درون دل قدم بگذاشتم             گفتم ای روشنگر این خانمان
دل ازآن تست و چون صاحبدلی      تا ابد در خانه ات باقی بمان
گر از این در بار بیرونم کنی        نیست دیگر کس که گیرد درامان(8)
میز بانت را ببخش این افتخار       ماند اینجا, ای عزیز مهر بان
او اشارت کرد:پیش آ, بیشتر      خوش توانی زیست در این آستان(9)
در پرستش از وجود میهمان       در دل خود مانده ام از آن زمان!
حال گوییدم درون من دل است      یا درون دل منم –ای بخردان

----------
1 -ترجمه گونه ای از سوره توحید
2 –حدیث شریف کنز:کنت کنزا مخفیا فاردت ان اعرف......
3 –انا خلقنا الانسان من طین- س.33 آ7_ ونیز_مصرع اول اقتباس از آیه 7 سوره 33 است که میفرماید:ام خلقوا من غیر شیء....این جمله "از نه چیزی" دربرابر جمله "نه از چیزی" , شگفت انگیز ترین تعریف حقیقت خلقت است که بر مبنای اصول فلسفی بی همانند بیان شده است
4 ثم سواه ونفخ فیه من روحه-س 32 آ9
5 قلوب التی فی الصدور س 23 آ 46
6 ومن کل شیء خلقنا زوجین... س 51 آ 49
7 ..ونحن الوارثون س 15 آ 23
وما لکم من دون الله من ولی ولا نصیر س 2 آ 107
ان ربی قریب مجیب س 11 آ 61
علاوه بر این در جریان سرودن اشعار به آیات دیگری نیز نظر داشتیم که برای اختصا ر نشانی آها ذکر نگردید. 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دزدیدن از خرمن خویش

در روزگاران گذشته زندگانی بر اصل کشاورزی و دامداری ونیروی انسانی وبااا بزارها ووسایل ابتدایی ساده میگذشت . در بخشهای مرکزی کشورما جمعیت به نسبت زیاد و منابع آبی اندک وناچار خرده کشاورزی بر قرار بود ومردم اکثرا در فقر و کم کاری و بیکاری بسر میبردند وکار کردن هم متناسب با مقتضیا ت کاشت وداشت وبرداشت در فصول کشاورزی برای کسانی که اراضی مزروع داشتند حالت عادی وبحرانی داشت و فقط در حالات بحرانی بود که کشاورزان احتیاج به کار گر اضافی داشتند وکاری موقت با مزدی اندک برای بیکاران پیدا میشد که از آنجمله کار درو,خرمنکوبی و بوجاری بود .بوجاران کار عمده شان پاک کردن دانه ها از کاه و پوشال و خاک و خاشاک بو د و غللبا به
روستاهای دیگرهم میرفتند و به کشاورزان سنگین بارتر کمک میکردند و روزانه مزدی که بین سه
چارک یا یک من (5/3تا 5کیلو) از محصول خرمنی که پاک میکردند در یافت میداشتند!
اگر فرض کنیم در طول سال یک بوجار میتوانست شصت روز کار پیدا کند تقریبا 300 کیلو
محصول به دست می آورد که باید یک سال با آن زندگی کند –یعنی روزانه 830 گرم! ووضع بسیاری از کشاورزان خرده پا هم تفاوت خیلی زیادی با بوجاران نداشت.
از میا ن بوجاران بعضی که نمیتوانستند با کرسنگی و تنگی زندگی کنار بیایند گاهی در غیاب
کشاورزان مقداری از محصول را بر میداشتند و در گوشه ی پنهان می کردند و پس از پایان کا ر
آن را دزدکی با خود می یردند-بنا بر این صاحبان خرمنها ناگزیر پیوسته بر کار بوجاران نظارت
میکردند ,اما فشار فقر هم کار خودرا میکرد!
روزی صاحب خرمنی ناگزیر میشود بوجار را تنها بگذارد درحالیکه دورا دور اورا زیر نظر داشته است , بوحار که نمیخواسته است فرصت را از دست بدهد بی احتیاطی میکند و مقداری از
محصول را در ظرفی میریزر و زیر کاهها پنهان میکند تا پس از پایان کار و در فرصتی مناسب
آنهارا ببرد –چون میدانسته است که صاحب خرمن اول دانه هارا میبرد ولی برای بردن کاهها عجله ای نخواهد داشت.
کشاورز که شاهد رفتار بوجار بوده پس از انجام کارش که به خرمن بر میگرد د شروع میکد
گندمهارا در خور و خورجین ریختن و زیر کاهها پنهان کردن . بوجار شگفت زده میپرسد: چرا
چنین میکنی ؟ جواب میدهد: توکه بوجاری بدزدی امامن که صاحب خرمن هستم ندزدم ؟!!
حالت کشور ها ی اسلامی و مسلمانان کنونی هم مانند داستان مذکور شده است:
عده ای بیگانه بیتدریج به عنوان تاجر ,باستان شناس , کار شناس ,مشاور,استعمار گر(آبادگر!)
وعناوین فریبنده دیگر(ونهایتا بازور) وارد خاور میانه
(وبطوز کلی شرق ) شدند ورفته رفته بر تمام امور و شئون آن
مسلط شدند وسر نوشت آنرا با نیرنگها وزور گوییها بدست گرفنتد و مردم آنرا ببردگی درآوردند
وبا کمک خود آنان به چپاول منابع آن پرداختند و اخیرا که صداهای اعتراض از گوشه کنارها
بلند شد علاوه بر اینکه خود علنا و رسما به سر کوب وخاموش کردن صدای معترضان پپرداختندبا
به مزدوری گرفتن فریب خورها به ایجاد تفرقه ومذهب ومسلکها و حزبسازیها و دسته بندیها روی آودند و مردم را چنان بفریفتند و بجان همئبگر انئاختند که روی متجاوزان زور گوی چیاولگر را سفید کردند !
وااسفا که این عقربهای جا گرفته در آستین و بد تر از مار غاشیه "مسلمان" هم هستند= صاحب خرمنهای دزدتر از بوجار!! !! -همنوعان ,هموطنان و همدینان دژخیمتر از دشمنان –مسلما نا ن خونخوار تر از کفار
حربی ! -در افغانستان وپاکستا ن و عراق و ایران ویمن وعربستان و فلستین و سایر ملتهای اسلامی
بصورت نهان و آشکار !!با نامهای وهابی,القاعده, طالیان و مذاهب ومسالک واحزاب و گروههای دیگری که همه هم خودرا برحق ودیگران را بر باطل و خونشان را حلال میدانند
خرمنداران دزد تر ازبوحار ! کاروانیان چپاولگر تر از راهزنان. از خرمن خود میدزدند .واز
یاوران خود میکشند؟!
شرممان باد از این مسلمانی وین چنین خوی پست انسانی! 

 

ظم رعایا

                                  شر اب عشق  

ساقی زجام عشق به کامم شراب ریخت         بر بامداد آرزویم آفتاب ریخت   

تادیده رقیب بر او خیره ننگرد                   از زلف روی مهر جمالش حجاب ریخت  

روز ازل مهندس بنیانگزار دل                     بر اصل عشق پایه قلب خراب ریخت  

دلسردی کسی نپسندد چو یار ما                   رینرو به قلب اهل امید التهاب ریخت  

پیرانه سر به رسم جوانان سرخوشم             این شیوه در نهاد به عهد شباب ریخت  

نازم به آن نگار خود آرا که از هنر              با دست خود به طره مو پیچ و تاب ریخت  

آهنگ عشق را به نواهای دلنواز                 بر تار جان چو زخمه تار ورباب ریخت  

تا آسمان سپند بسورد به بزم عشق              در مجمر فلک گهر بیحساب ریخت  

معشوق ما کسیست که مارا زهر پیام            در دل هزار مژده لب و لباب ریخت 

نابرده ره چگونه تواند به راه وصل              آرامش سفر به دل راهیاب ریعت  

ناحق طلب زرهسپری راه گم کند                اوهام در کویر و بیابان سراب ریخت  

فرق است بین عاشق مهجور و مدعی           کاین در فراق اشگ و دگر کس حباب ریخت  

ناظم به پیشکش چو متاعی دگر نداشت         جای گهر به مقدم او شعر ناب ریخت                                                                                                                                                                                                                چون با منش زگوشه چشمان نظاره بود         گلواژه شکفته به برگ کتاب ریخت

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ناظم رعایا 

              آهای بند گان پاکنها د –مژده با د که به مهمانی خدا فراخوانده شده اید .   

ای آنکه  نگه دوخته بر بزم خدایی                خوش باش بر این شیوه که نور دل مایی   

پیداست از این حال که دلداده اویی                زیباست چه بسیار  که از خویش رهایی   

نشنیده ای آیاکه زند جارچی عرش                 گلبانگ, که باز]ی, که مهمان خدایی                                                                                                                                                                                                               ماه رمضان آمده و مائده بر پاست                  دعوت همگا نیست چرا زود نیایی      

آن به که زهر خوان دگر چشم بپوشی             زیباست بر افطاز خدا لب بگشایی   

غافل منشینید که در عرش خبر هاست            چتری به سر آرید که فری است همایی   

خوان کرمش مائده هردو جهانست                  آن به که بر این سفره گسترده در آیی  

گاهیست به پدرام چرا قدر ندانی                    ماهیست همه بدر چرا ماه نپایی   

یک شب که بمقدار به عمریست برابر              آنرا زچه هر سال به عمرت نفزایی؟   

خیل ملک آید به سلام تو در این شب               حیف است که بر خاک تو رخسار نسایی   

آرند و د مانند به هر روح روانی                    آیند و رسانند به هر گوش ندایی   

تا صبحد مان پیش تو مانند به تکریم                 هر لحظه به سازی و نوازی و نوایی  

تنها نه فقط قدر تو تقدیر نمایند                        بر درد دلت میرسد از غیب دوایی   

گیرند به تکلیف تو ازحور کنیزی                    بخشند به تشریف تو از نور قبایی   

جویند به رضوان تو  در قرب مقامی                سازند به تمکین تو در خلد سرایی                                                                                                                                                                         بر ره سپران مژده همین بس که  به فرجام     با روزه برد راه سپر راه به جایی  

دعوت که به مهمانی قرب است  عزیزان           آن کس  بپذیرد که بر او نیست ریایی  

ناظم نه طمکار سراید غزل اما                       هر گفته برد اجری . هر کرده  جزایی                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عید سعید فطر بر میهمانان خدا مبارک باد

سلام ما یه کسی کز سوی خدای ودود   به بزم عرش علا ماه روزه مهمان بود
شد آنچنان سوی لاهو تیان سبک پرواز    که گرد عرصه ناسوت را زبال زدود
زخوان رحمت او شد هماره برخور دار      به روزی –نه سزاوار خویش- لب نگشود
ز عمر خویش غنیمت شمرد فرصت را     نشست هر دم با میزبان به گفت و شنود
چنان سپرد دل و جان خود به خلوت انس  که عاشقانه زدل راند فکر بود و نبود
خرید گوهر مقصود را به قیمت جان         زنقد اندک خود برد بیشماران سود
شبان قدر –بخوبی شناخت ارزش عمر    فرشته اش به سلام آمد از فراز فرود
ملک گشود شیانگه بر او دریچه صیح       که راه امن بیابد به روزگار خلود
که را که دوست فراخواند و نا شنیده گرفت  چه بهره برد اگر دشمنش به یاوه ستود
ولیک حیف که دوران میهمانی دوست     به ما گذشت عزیران من, چه زود,چه زود
زمیز بان به تمنا هماره می طلبیم           که باز وعده بگیرد به یک چنین مو عود
هلا شما که پذیرفته گشته اید به ناز      همین بس است شمارا از این جهان وجود
به عید فطر بمانید خرم و پیروز              به روزگار سعید و به جسم و جان مسعود
قبول باد اطاعات و روزه داریتان             ز ناظمی به شما دم به دم درود درور 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                    انسا نیت

بهین نمونه انسان کسی زدید من است     که پاسدار حریم نژاد خویشتن است
کسیکه سود رساند به خلق وسود برد       تفاوتی نکند گرکه مرد یاکه زن است
جها نیان همه آثار یک هنر مندند                 که نزد اهل نظر هر یکی گران ثمن است
پس آنچه را که خدا آفریده بس زیباست     همین بس است که پاک از سرشت اهرمن است
مرا رواست که همنوع را بدارم دوست       بویژه اینکه اگر خویش و همنژاد من است
هر آنکه را نگرم چون من است ترکیبش      زچشم وگوش ودل ودیده و روان وتن است
بباغ هست گل رز برنگ گوناگون                ولیک پایه هریک زشاخ نسترن است
هرآن گلی به چمن رنگ و بوی خوش دارد  اگر سمن بود ش نام یا که یا سمن است
مرا دلیست چو دریاعمیق و پهناور              بیاد مردم ایران هماره موجزن است
چه فرق اینکه کسی ساکن است در ایران   ویا به روم وبه هند و ختا و یا ختن است
ولیک با عث انس و ومحبت افزون              رفاقت و نسب و همدمی در انجمن است
ازآن به خویشتن خویش هم بپردارم          بود از اینکه تنم آرا نیاز پیرهن است
چنین نهاده خداوند نظم را که نسیم           خنکتر است اگر خاستگاه آن چمن است
بلی, خصا یص ناظم که هست مییهن خواه  خدا پرست و بشر دوست و جهان وطن است
زمر د مم همه جا دیده ام بسی احسان      که بار منت سنگینشان کمر شکن است 
   

 

            

کتا ب عشق

عمری دلم زتشنه لبی آه و ناله کرد         تا دلبرم به جام لبانش حواله کرد
نازم به خاک میکده کاین کیمیا سرا          با خاک ره, روان مرا استحاله کرد
ساقی لبان خشگ مرا دید و بیدریغ          از تنگک بلور,می ام در پیاله کرد
من سیز بخت و لاله رخم چونکه باغبان    درباغ عشق هم نفس سرخ لاله کرد
آن کو نخواست زخم زبانی زنم چو خار      لبهای من چو نوگل زرین کلاله کرد
مستانه چون غزل بسراییم پیر ما             میخانه را به جایزه ما قباله کرد
چون هفت دفتر سخن عشق بس ندیئد   اقبال از ترانه یکصد رساله کرد
صدها نگاره دید زاغیار و اوستاد               همچون سیاه مشق درید و مچاله کرد
پیرانه سر اگر غزل ناب گفته کس            کسب هنر زورزش هشتاد ساله کرد
هر کس نه راه عشق سپارد بسوی دوست  خود را اسیر دیو وددو جاه وچاله کرد
آن کو نبرد بهره زدرس کتاب عشق         بیهوده عمر صرف غزل یا مقاله کرد
آتش زن ای رفیق مرا خامه و کتاب        گر ناظمی به مصرف نان و نواله کرد 
 

      قطره و در یا

بامدادی که ز زوبین خورشید پرده آبی افلاک درید
در فلک چرخ زد آرام آرام گرمی و نور به دنیا پاشید
قطره آبی زدل در یایی کرد بالا نگه و آن را دید
هوس همگن خورشید شدن شعله گون در بدن قطره خزید
گفت آهسته به گوش یاران زود میباید از جا جنبید
دل به گرمایش خورشید سپرد شد سبکبال و به خورشید رسید
تن ما کوفته شد در امواج بسکه بر ساحل در یا کوبید
نرهد قطره زدریا هرچند دست و پایش به تمنا بوسید
گوش دریا چو بسی سنگین است هر چه فریاد کشیدم نشنید
من دگر منت در یا نکشم خواهم از دامن او دست کشید
قطره ها دیده ام از دلگرمی شد بخار وسوی خورشید جهید
ما توانیم که چون هور شویم نور او گر به دل ما تابید
کم کم احساس سبکبالی کرد گرم تا گشت دلش ار امید
قید صد رشته ز دریا به گسست بند پیوند ز امواج برید
گرد بادی زکویری بر خاست قطره را بالب خشگیده مکید
اژدها گونه به هرسویی رفت دیوآسا همه جا آغالید
قطره ترسان و پریشان احوال گاه بگریست ,زمانی نالید
نه توانست به دریا بر گشت نه توانست که از باد رهید
زیر پایش به تلاطم دریا بر سرش کوهی از آتش خورشید
باد میبردش هرسو میرفت گاه اگر تند و گهی کند وزید
دستگیری نه به حایی می یافت نه پناهی که توان آرا مید
او ندانست زباداست امواج نه ز در یاست که اورا زایید
باد چون دشمن آرامشهاست گوش در یا زحسد میمالید
موجهایی که بپا بر میحاست میشداز سرکشی باد پدید
وینک از دامن مادر که گریخت شد گرفتار یکی باد شدید
مختصر-قطره از آن سرکش باد رنج برد وسخن تند شنید
از خوش حادثه ها در ره باد گشت کوهی چو یکی سد سدید
سخت راه گذر باد ببست که نیارست دگر سوی دوید
قطره را فرصت آن پیدا شد که به یک قطره ابری چسبید
قطره ها تاکه به هم پیوستند برق شا دی زدل ابر جهید
وآن جهشها و هم آواییها رعد شد صاعقه آسا غرید
وز شکوهی که هم آوایی داشت هر یکی قطره زشادی لرزید                                                                                                                                                                                                                                                بیخود از خویش به در یا بر گشت طعم شیرن لب یار مزید
یافت چون وصلت بعد از هجران نرم در بستر در یا لغزید
طفل سر خورده خودرا دریا همچو جان تنگ در آغوش کشید
گفت ای غنچه نشکفنه من مایه میباید و آنگاه امید
نتواند که به خورشید رسد قطره چون زاده نشد از خورشید
قطره آبی که تبارش در یاست هست دریا چو در آن باز چکید
پایه عرش خدا بر آب است این چنین گفته خداوند مجید
ریشه های گل جانهاست درآب کس گل از شاخه خشگیده نچید
آب جاری به رگ گلها شو تا توانی گل جانها بو یید  

 

  

اگرچه‌ غوطه‌ور ظلمت‌ شب‌ تاريم‌             بانتظار طلوع‌ جمال‌ بيداريم‌
زبان‌ به‌ طول‌ و شمار شعاع‌ نور بيار           كه‌ وصف‌ چهره‌ خورشيد را بيان‌ داريم‌
وگرنه‌ ذرّه‌ صفت‌ در مسير تابش‌ نو ر         همان‌ به‌ است‌ كه‌ خود را بهيچ‌ بشماريم‌
فرو شديم‌ به‌ درياي‌ بيكرانه‌ عشق           ‌مگر كه‌ گوهر مقصود را فراز آريم‌
اگرچه‌ عشق‌ بديوانگي‌ كشد ما را           جيب‌ خويش‌ بدست‌ رقيب‌ نسپاريم‌
چنان‌ ز تابش‌ نور جمال‌ دلگرميم‌               كه‌ سردي‌ دگرانرا حرارت‌ انگاريم‌
كلام‌ اوّل‌ درس‌ كتاب‌ عشق‌ اينست‌          كه‌ همكلاسي‌ كج‌ فهم‌ را نيازاريم‌
اميد وصل‌ چو گوهر به‌ قلب‌ ما بسپار       خراب‌ گشته‌ ، ولي‌ جاي‌ گنج‌ اسراريم‌
سرود عشق‌ چنان‌ زخمه‌ زد به‌ تار سماع  ‌كه‌ تا مقام‌ وصالت‌ به‌ شرح‌ و تكراريم‌
از آن‌ پيام‌ كه‌ در صبحدم‌ رساند نسيم      ‌ز راز غنچه‌ گل‌ بيش‌ و كم‌ خبر داريم‌
بگو به‌ راهزنان‌ تا طمع‌ ز ما ببُرند         كه‌ در مراحل‌ عشقيم‌ ، ليك‌ هشياريم‌ ! 

 

 

    

فرخنده ميلاد علي   

اي مي گساران شد برون، از پرده اسراري دگر زين مي كه او پروده است، در بزم ما آورده است ياران از آن لب‌تر كنيد، پيوسته با آن سر كنيد چون دورِ ما گردد به صف، صد جام اگر آيد به كف جانا مپرس از چند و چون، يا آ درون يا رو برون موسي بيا در طورِ ما، شو همنوا با شورِ ما اي قبلة اهل يقين، در پيش پايش نِه جبين باشد حريم كبريا، زايشگهِ شيرِ خدا گهواره نوزادِمان، بستيم با رگهاي جان جز فاطمه بِنتِ اسد، در موقع زادِ وَلَد همچون اميرِ مؤمنان، هرگز نمي‌زايد زمان از «خانه» چون آمد برون، شد سوي احمد رهنمون پيوسته او ميداشت گوش همراه احمد با سروش مي‌بود با ختم رُسُل، عقل دوم با عقل كّل در مجمع دعوت علي، هر بار با بانگ جلي شاهنشهِ دَلَدل سوار، با نوك تيز ذوالفقار در غزوه‌ها از روي زين، مي‌ريخت بر روي زمين در رزم عمرِ عبدِوَدّ، دشمن چو كرد آن كارِ بَد آري علي مرتضي، صد بار جانش شد فدا مُهر شجاعت بر جبين، دست خدا در آستين آن سرور و سالار دين، آن رهبر اهل يقين بر دوشِ ختمِ مرسلين، بالا شد آن وزن و زين اصنام را از كعبه ريخت، بنياد كفر از هم  گسيخت مفهوم قول لافتي، تنها جواب هل اتي قُوتِ يتيمان نانِ او، خوانِ اسيران خوانِ او گويد به مسكين و اسير، من نيستم شكران‌پذير بر دوش تشريفِ حرير، در زير پايِ او سرير شُربي، مزاجش زَنجَبيل، عَيناً تُسمّي سَلسَبيل احمد كند توصيف او، قرآن بود تعريف او دلها همه شادِ علي، گوييم با يادِ علي

ميخانه را رونق دهد، امروز خمّاري دگر هر كس كه لب‌تر كرده‌است، گرديده ميخواري دگر كي نشأه ديگر كنيد، زين خوبتر كاري دگر؟ فرصت نمي‌گردد تلف در‌نوبت و باري دگر در جرگه اهل جنون، ماييم و بسياري دگر بنگر به باغِ نورِ ما، بر هر شجر ناري دگر زيرا عزيزي اين‌چنين، دارد خريداري دگر نبود روا نوزاد ما، تا آيد از داري دگر با ميخهايِ استخوان، بر رويِ ديواري دگر راهي نيابد تا اَبَد، در دار، ديّاري دگر هرگز نبيند آسمان، خورشيد رخساري دگر تعليم ديد از حد فزون، از علم و گفتاري دگر از وحي بودش خورد و نوش، نزكار و كرداري دگر يك بلبل و يك باغِ گل، يك سرو و گلزاري دگر گويد به پيغمبر، بلي ـ در جستن ياري دگر هر دم به گاه كارزار مي‌كرد پيكاري دگر هر حمله صد بدخواه دين، هر ضربه سرداري دگر جز حدّ دين او را نزد، از خشم آزاري دگر در راه دين مصطفي، تا جُست دينداري دگر روشنگرِ فتح مبين، نصرت پديد آري دگر در نقدِ دين راستين، ميزان و معياري دگر «نور علي نور» اين چنين، تا باند انواري دگر توحيدِ شرك‌آلوده بيخت، از هر خس و خاري دگر انسان مذكورِ خدا؛ داناي اسراي دگر بر دوشِ او انبانِ او، فضليّ و مقداري دگر يَوماً عَبُوساً قَمطَرَِير، با جمله آثاري دگر فارغ ز شمس و زمهرير، با جمله آثاري دگر مُلكّا كَبير ـ عِندَالخَليل، با باغ و انهاري دگر هر طائفي در طيف او، با مدح و اذكاري دگر فرخنده ميلادِ علي، باري دگر، باري گر

                                         سراینده = جعفر   ناظم رعایا

                                                                 بنام آفریننده  هستی بخش

 

مقاله زیر که از جلد اول کتاب "رهنمودهایی از قزآن مجید در حل مشکلات مدنیت" تالیف ا ینجانب   به این صفحه منتقل گردیه است میتواند با زبان ساده و دلا یل  انکار نا پذیر چگونگی زنده شدن پس از مرگ را برای علاقمندان بیان نماید :

 

                                                            آیامي توان آغاز و ااعادآفرينش را مشاهده کرد                                                                                                                                                                                                           او لم يروا كيف يبدء الله الخلق ثمّ يعيده انّ ذالك علي الله يسير. قل سيروا في الارض فانظروا كيف بدء الخلق ثمّ الله ينشيء النشاة الآخرة انّ الله علي كلّ شيء قدير».
(آيا نمي بييند كه خداوند چگونه آفريدن را آغاز مي كند، و بعد آنّ را بر مي گرداند؟ مسلّم بدانيد كه اين كار براي خداوند آسان است. بگو در زمين بگرديد و ببينيد كه چگونه خداوند خلقت را شروع مي كند، و پس از آن هيأت ديگري براي آن پديد مي آورد. مسلّم بدانيد كه خداوند بر هر چيزي تواناست. 20 و 19، عنكبوت)
در آية اوّل، خداوند توجّه به بشر را به دو نكتة بسيار مهمّ جلب فرموده است: يكي كيفيت شروع به آفرينش و ديگر اعاده و برگرداندن مخلوق خود، به حالت اوّل يا حالتي جديد است. و در آية دوم، براي پي بردن به كيفيت آنها، بشر را راهنمائي فرموده است، كه چگونه مي توان به اسرار آفرينش آگاه باشد.
اين را بايد بدانيم كه موضوع، به يك اطلاع اجمالي و خلاصه، ختم نمي شود. زيرا اگر چنين بود، ما مي توانستيم با مشاهده و يافتن آگاهي مختصر، از انعقاد نطفه و طي مراحل مختلف آن در رحم آگاه شويم. و بر روي زمين هم كه شاهد رشد و بلوغ طفل و طيّ مراحل نوجواني و كمال و كهولت و مرگ آن هستيم. و همينطور در مورد نباتات و حيوانات. پس موضوع، بسيار مهمّ تر از اين است. چون فرموده: «سيروا في الارض فانظروا كيف..». (در زمين سير كنيد. و چگونگي را مورد تحقيق قرار دهيد.) مانند «فلينظر الانسان مّم خلق» و نيز مانند «فلينظر الانسان الي طعامه» كه به معني دفت و تحقيق در كيفيت آنها مي باشد.
براي اينكه مشت گلي روي آفتاب بماليم، مي توانيم بگوييم: نظر اين است كه برويم و ببينيم چگونه قرات و شهرها و اقوام و ملل، هلاك و منقرض شده اند. و عبرت بگيريم. ولي اگر چنين باشد، اعادة آنها را و انشاء نشأة ديگر را چگونه مي توان ديد؟ مگر اينكه بگوييم: خوب، وقتي ديديم كه خداوند توانسته است آن شهرها و آن اقوام قوي را هلاك كند، مي تواند آنها را دوباره زنده كرده برگرداند. و اگر چه اين نتيجه گيري، درست است، امّا همة آن چيزهائي نيست كه از يك آدم جويا و پوياي راه كمال انتظار مي رود. و اين استدلال، نزد اهل تحقيق به اين مي ماند كه فلان قاضي كه مي تواند قاتل را محكوم را به قصاص قتل كند، و بفرستد تا او را بكشند، مي تواند مردة او را برگرداند و حكم زنده شدنش را صادر نمايد. كه نتيجه گيري ما را عقلاء نمي پذيرند. و اين مقدار شايد براي ساده انديشان كافي باشد، ولي حقيقت جو، در جستجوي چيزي است كه به قلب او اطمينان بدهد. آن چنانكه ابراهيم ـ  ـ عرض كرد «ربّ ارني كيف تحيي الموتي. قال او لم تؤمن. قال بلي و لكن ليطمئنّ قلبي..». (پروردگارا، به من بنما كه چگونه مردگان را زنده مي كني. فرمود: آيا ايمان نداري؟ عرض كرد: ايمان دارم. ولي براي اطمينان قلبم (مي خواهم ببينم). 260، بقره).
در آية مورد بحث، نيز كيفيت آغاز و انشاي آفريدن و نشأة ديگر مطرح است. و بخصوص كه فرموده: «قل سيروا في الارض» و لذا معلوم است كه در كلاس درس و يا محدودة اقامت، با وجودي كه هم خرابه هست و هم گورستان، مقصود حاصل نمي شود. نقل اينگونه مطالب، در قرآن، جنبة تاريخ گوئي يا داستانسرائي ندارد. تا ما بسنده كنيم به اينكه بدانيم پيغمبري به نام ابراهيم بوده است، كه چنين و چنان شنيده. و چنان كرده است. بلكه ارائة اسوهاست. همانگونه كه خود در قرآن فرموده است: «قد كانت لكم اسوة حسنة في ابراهيم..». (ابراهيم براي شما اسوه و نمونه خوبي مي باشد..4. ممتحنه) اسوه و نمونه، براي اين است كه ما كار و رفتارش را سرمشق قرار داديم. و مطابق و مشابه او عمل كنيم.
بعضي مي ترسند و ديگران را مي ترسانند كه براي تفسير فرازهائي از آيات قرآن، كه به بعضي از امور طبيعي اشاراتي دارند، از علوم طبيعي و تجربي استفاده كنند. در حالي كه به خود اجازه مي دهند كه مثلاً از علوم صرف و نحو و ادبيات عرب، براي تبيين مفاهيم قرآن استفاده نمايند. و به خود نهيب نمي زنند كه قرآن فوق قواعد زبان عرب است، كه توسط زبان شناسان وضع گرديده است. معلوم نيست چه فرقي هست بين آن راه حل معضلات آيات، و اين راه حل؟ ولي ما استفاده از علوم تجربي را براي آسان تر شدن فهم مطالب قرآن ضروري مي دانيم. و علاوه بر آن، قرآن هم متقابلاً به توسعة علوم تجربي و اصلاح موارد انحراف آنها كمك مي كند. زيرا «كلمة الله هي العليا» ما به واسطة علوم تجربي و طبيعي مي توانيم شروع خلقت و بعث را به رأي العين ببينيم.
يك قطعه فلز مثلاً آهن را در نظر بگيريم. هر چند ظاهراً جامد و سخت است، ولي متشكّل است از تعداد بي شماري اتم، كه اتمها هم از تعدادي الكترون و يك هستة مركزي تشكيل شده اند،كه الكترونها با حركتي حيرت انگيز، اطراف هستة مركزي در حال چرخيدن هستند، و آن جسم محكم و به ظاهر آرام، در حقيقت سراسر حركت و جنبش و هيجان است. امّا ما فعلاً به اين حالت كاري نداريم. بلكه مي خواهيم بررسي كنيم كه اگر همين قطعه فلز بميرد، به مصداق «كلّ شيء هالك». (همه چيز مردني است) چه اتّفاقي مي افتد.
در آزمايشگاهها و با كمك عناصر ديگر، به راحتّي مي توان آسان و سريع، يك قطعه آهن را سوزانيد و اكسيده كرد. و به عبارتي آن را كشت. كه مشاهدة آن براي عامة مردم ميسر نيست. امّا همگان مي توانند ببينند كه يك قطعة آهن كه در يك محيط مرطوب قرار بگيرد، شروع به زنگ زدن مي كند. و به تدريج به رنگ قهوه اي در مي آيد. و كم كم پوسته پوسته مي شود. و كلّية خصوصّيات قبلي را به استثناي خصوصيّت مردن، از دست مي دهد. و اين خصوصيّت اصلي را كاملاً بدست مي آورد. يعني آهن مي ميرد، امّا في الواقع، اين مردن تدريجي يا فوري، آغاز زندگي جديديست كه به دست مي آورد. زيرا آهن، همزمان با آن مردن ظاهري، در حقيقت با اكسيژن كه آن هم يكي ديگر از عناصر است، كه آن هم مرده است، تركيب شده و يا بگو ازدواج كرده يا همسفر شده، دست به دست هم داده اند، و يك پله از نردبام كمال را بالاتر رفته اند. از اين لحظه، سير و حركت در مسير كمال، براي هر دوي آنها آسان تر و سريع تر مي شود. و چون آمادگي پيدا كرده اند تا در آب يا حلالهاي ديگر، كه آنها هم به طريق ديگري مراحلي را طي كرده اند، حل شوند. و از يك زندگي انفرادي وارد يك زندگي اجتماعي بشوند. و يا بگوييم وارد مرحله اي ديگر از حيات بشوند. و مستعد آن گردند كه از طريق ريشه وارد گياه شده به اتفاق اشياي ديگر، تبديل به ساقه و برگ و گل و ميوه شوند. و از آن طريق، به صورت علوفه و دانه، حيوانات را تغذيه كنند. و از طريق حيوانات، به صورت شير و گوشت و غير آن، يا مستقيماً به صورت ميوه و دانه، غذاي انسان شوند. و در بدن انسان، تبديل به گوشت و پوست و استخوان و عصب و چشم و گوش و مغز و هوش شوند. و از طريق مغز، كه مركز اعصاب و ادراك آدمي است، تبديل به عقل و قلب و معنويات شوند. و انسان مادّي را با عالم غير مادّي، يعني روح، مرتبط نمايند.
بدين ترتيب، بنده كه هم اكنون اين سطور را مي نويسم، و شما كه مي خوانيد، در ظاهر و باطن امر، يك مجموعه اي از عناصر تغيير شكل يافته، يا مرده اي چند مرحله اي هستيم. كه در هيأت فعلي گرد آمده و «ما» را ساخته است. حال آيا عناصر يا همان ذرّات آهني كه مسير او را دنبال كرديم، مرده است يا نه؟ مگر آهن، اكسيد آهن نشد؟ مگر با اكسيد شدن، يك زندگي جديد پيدا نكرد؟ مگر در اين زندگي جديد، يك پله از نردبام كمال بالا نرفت؟ مگر وقتي با حلّالهاي ديگر و اجسام ديگر، تبديل به تركيب جديدي شد، يكي ديگر از درجات كمال را با مواد ديگر كه همسفر او شده بودند، طي نكرد؟ مگر وقتي كه وارد شيرة گياهي و مبدل به برگ وچوب و ميوه شدند، مراحل مهمّ تري را طي نكردند؟ و مگر هم اكنون كه در وجود ما به فعّاليت مشغول هستند، و به انديشة ما كمك مي كنند، تا ما براي تقرّب به خداوند، در آيات او تأمل كنيم؟ آن ذرّات عناصري كه ظاهراً مرده اند، همراه ما براي تقرّب به خداوند فعّالّيت ندارند؟ همينطور است يك دانه و تخم گياه، تا زير خاك مدفون نشود، و آب بر آن نريزد، و از حالت دانه بودن نميرد، جوانه نمي زند. و سر از خاك بيرون نمي آورد. و به رشد و نمو برگ و بار نمي رسد. اين همه، مراحل را با مردن طي مي كنند.
دانه هاي گندم، زير سنگ آسياله و آرد مي شوند. آرد با آب عجين مي شود. خمير به دست آمده، در تنور پخته مي شود. و در اين سه مرحله، كه همه ظاهراً مردن دانه ها را تكميل مي كنند، چه چيزي از حيات اولية دانه باقي مي ماند؟ تازه دراين مرحله هم در دهان و زير دندانها، خوب جويده مي شود. و وارد معده شده با اسيدهاي بسيار قوي معده، تغيير حالت شديد پيدا مي كند و وارد روده ها و از آنجا در جريان خون واقع مي شود. و به تقويت و تكميل جسم و جان ما مي پردازد. و در حقيقت وجود ما را مي سازد. پس ما، در اين حال، يك مجموعه از موجودات مردة قبلي هستيم. و يك مجسمة كامل از مفهوم جملة «ثمّ الله ينشيء النشاة الآخرة».
اكنون مي توانيم معني «او لم يروا كيف يبدء الله الخلق ثمّ يعيده» را خوب بفهميم و عرض كنيم: آري پروردگارا، ما كيفيّت و چگونگي شروع به آفرينش و جريان آن را به رأي العين مي بينيم. و مي بينيم كه مردن عين زندگيست. امّا در شكلي كامل تر و پيچيده تر. مي دانيم و مي بينيم كه حتّي يك لحظه، آفرينش تو توقف ندارد. در همان حال كه مي ميراني زنده مي كني. و همان حال كه زنده مي كني، مي ميراني كه «تخرج الحيّ من الميّت و تخرج الميّت من الحيّ» زندگي را از مرگ، و مرگ را از زندگي بيرون مي آوري. «و ترزق من تشاء بغير حساب» و هر كه را به هر مقدار و از هر چيزي كه مايل باشي، بي حساب روزي مي بخشي.
ما هر چيزي را كه در زمين، و حتّي در آسمان هست، اگر تعقيب كنيم، متوجّه خواهيم شد كه همين راه را مي پيمايد. از جرم خورشيد گرفته كه تبديل به نور و وارد محيط ما مي شود. و از طريق تركيبات گياهي و غذائي وارد جسم حيوانات و انسان مي گردد. يا هوائي كه از طريق تنفس وارد ريه ها، و از آنطريق، وارد جسم حيوانات مي شود. يا با كمك نور خورشيد و همراه آن وارد تركيبات گياهان مي گردد. و از آب كه از درياها بر مي خيزد، و همراه ابر و كوه و دشت مي بارد، و حيوانات و گياهان و همه چيز، منجمله آدمي را سيرآب مي كند. و زندگي مي بخشد. و از آن قطعه فلز يا سنگي كه در اعماق گداخته و نگداختة زمين است. همه و همه، در جريان سير به سوي كمال هستند. فقط ظاهراً جلو و عقب و دير و زود دارند. و امكان ندارد كه هيچ جزئي از اجزاي هستي، از رحمت و ربوبيت خداوند محروم بمانند.
پس بارالها، با ستايش و حمد تو، و شكر از اينكه ما را به نعمت عظيم بعثت پيامبرانت و نزول آيات قرآن كريمت متنعّم و هدايت فرمودي، مي بينيم و ايمان و اطمينان قلبي داريم، كه آفرينش به دست توست. مرگ جز تبديل و تغيير حالات نيست. مرگ حقّ است و رستاخيز نيز حقّ است. بهشت و دوزخ هم حقّ اند. ما هم جزئي كوچك از همين نظام هستيم. گواهي مي دهيم كه اگر در اين نشئه، لياقت احراز كرده باشيم، در درجة بالاتري به تو نزديك تر مي شويم. و گرنه خداوندا سقوط مي كنيم. كه پناه مي بريم به رحمت تو، از مكافات عمل خويش. خداوندا ما هم اكنون در اين مرحله شاهديم و مي بينيم كه موجودات، در جريان موت و حيات، همه به درجات عالي تر ارتقا نمي يابند. خداوندا از آن موجوداتي كه مي ميرند و وارد زنجيرة حيات مي شوند، مثلاً آنها كه وارد شيرة گياه مي شوند، همه تبديل به گل و ميوه نمي گردند. بعضي هم تبديل به چوب مي شوند، كه سرانجام مي سوزند. آنها كه وارد هاضمة حيوانات مي شوند، همه جذب نمي گردند. و مقدار بيشتر آنها دفع مي شوند. و سقوط مي كنند. آنها هم كه جذب مي شوند، همه در يك درجه قرار نمي گيرند. بر اساس لياقت خود، قسمتي وارد اسافل اعضا و بعضي وارد اعالي اعضاء و آنها هم كه وارد اعالي اعضا مي شوند، در يك درجه قرار نمي گيرند. بعضي سلولهاي مغزو سلولهاي بينائي و شنوائي و اين قبيل را تشكيل مي دهند. و بعضي ناخنهاي دست يا ماهيچه هاي بازو و يا اسكلت جمجمه و يا پوست و موي سر را مي سازند. پس خداوندا تو فرموده اي و بحقّ فرموده اي «و لكلّ درجات مما عملوا و ما ربّك بغافل عمّا يعملون». (براي هر كس و هر چيز، بر اساس استعداد و لياقتي كه كسب، مي كند درجه اي معيّن است. و خداوند از كارهائي كه مي كنند، بي خبر نيست. 132، انعام) خداوندا، سپاس كه در اثر عنايت تو، ما هم مشمول همين قانون شده ايم. در زندگي مرحلة بعدي، بر حسب لياقت و شايستگي، كه در اين سراي كسب كرده ايم، در درجه اي قرار مي گيريم كه خود آن را قبلاً تدارك ديده ايم. خداوندا، ما از دقّت در نظام خلقت، مي بينيم كه بسياري از مخلوقاتت، در سير به سوي كمال، يكي پس از ديگري، از پاي در مي آيند. چون توان پيش رفتن بيشتر را ندارند. و هر چه درجه بالاتر باشد، تعداد كمتري از رهسپاران، به آن مي رسند. و بالاترين درجه، جاي تعداد اندكي از رهسپاران است. و تعداد سقوط كنندگان، از صعود كنندگان بيشتر است. و اين درست مفهوم اين آيه است كه خود فرموده اي «و لقد ذرأنا لجهنّم كثيرا من الجن ّو الانس لهم قلوب لا يفقهون بها و لهم اعين لا يبصرون بها و لهم اذان لا يسمعون بها اولئك كالانعام بل هم اضلّ اولئك هم الغافلون». (ما بسياري از جنيان و آدميان را براي جهنّم آفريديم (اينها كساني هستند كه) قلبها دارند ولي با آنها نمي فهمند. چشمها دارند ولي با آنها نمي بينند. و گوشها دارند امّا با آنها نمي شوند. آنها مانند چهار پايان، بلكه گمراه ترند. آنها حقاً كه بيخبران اند. 179، اعراف)
اينكه ما با توضيحات مذكور، به اين نتيجه رسيديم كه هر چه بميرد وارد مرحلة جديد و بالاتري مي شود، منحصر به همين اجزاي كوچك و شناخته شدة عالم شهود نيست. بلكه در كلّ عالم، و در معياسهاي عظيم، هم همين نظام حكم فرماست. خداوند مي فرمايد «ثمّ استوي الي السّماء و هي دخان فقال لها و للارض ائتيا طوعا او كرها قالتا اتينا طائعين ـ فقضيهنّ سبع سموات في يومين». (سپس به كار (آفرينش) آسمان پرداخت. در حالي كه آن دود بود. پس به آن و زمين فرمود: خواه ناخواه بياييد. گفتند: با ميل و فرمانبرداري آمديم. (فرمود بشويد گفتند شديم.) پس حكم كرد كه هفت آسمان، براي دو دورة زماني بشوند. (به تفصيلي كه ما ذيل همين آيات، در زمينة آفرينش و اسرار آن ـ در صفحة 110 ـ گفتيم)، شدند.
به طوري كه ملاحظه مي فرماييد، همين آسمانها و زمين ما هم به صراحت آيات، قبلاً حالت دودي شكلّ داشته اند. (يا گاز بوده اند) كه خداوند آن را به اين صورت درآورده است. يعني آن تودة عظيم دود، مرده است. و همان حال، اين آسمانها و زمين، از آن زنده و متولّد گرديده اند. همين آسمانها و زمين نيز روزي خواهند مرد. و وارد مرحلة ديگري از كمال خواهند شد. «و ما تري في خلق الرّحمن من تفاوت» در نظام آفرينش خداوند، هيچ تفاوت و اختلافي نيست. ما مي ميريم و به خلق جديدي تبديل مي شويم. آسمانها و كهكشانها و كلّ عالم هستي نيز به همين گونه اند. اين تفصيل اشارات ظاهري هر دو آية مورد بحث است: «او لم يروا...» و «قل سيروا في الارض...» امّا آية اوّل، كه حالت استفهامي عتاب آميز دارد، به اين معني است كه آيا با اين همه آياتي كه از آفرينش خداوند در محيط زيست خود مي بينند، هنوز هم نمي توانند ببينند، و بدانند كه چگونه شروع آفرينش و اعادة آن براي خداوند آسان است؟ و در آية دوم، (اگر جواب خود را د ر محل سكونت خود نمي يابند) بگو براي پيدا كردن پاسخ، به سير و جستجو در زمين بپردازند. و اين دستور سير در زمين، به منظور پيدا كردن و ديدن نحوة آفرينش و اعادة آن، علّت است. كه اوّلاً دنيا وسيع است و و هر جائي از آن ديدنيهائي دارد، كه در جاهاي ديگر نيست. ثانياً وقتي آدم به قصد پيدا كردن پرسشهاي خود سفر كند، قدرت درك و تعقلش بيشتر تحريك مي شود. به اشياء با دقّت بيشتر توجّه مي كند. ثانياً چون به جستجو مي رود، بيشتر به فكر پيدا كردن و تماس با اشخاص دانشمند مي افتد. رابعاً به آثار باقي مانده، از قرون گذشته، در جا به جاي دنيا، برخورد مي كند. كه به صورت شهرها و قرات و قصبات مخروبه، كم و بيش باقي هستند. و در عين حال در كنار و نزديكي آنها، شهرها و قرات جديدي به وجود آمده است. و نسلها و انسانهاي جديدي در آنها سكونت كرده اند.
مي بيند كه مثلاً سيل عرم آمده و سدّي را شكسته است. و قرات و قصبات پايين آن سد منهدم گرديده. و از ساكنان آنها اثري نيست. امّا در عين حال، از آب همان رودخانه، در كمي پايين تر يا بالاتر، قراء و قصبات جديدي، پا گرفته و زندگي نويي شكل پيدا كرده است. چنانكه فرموده «و جعلنا بينه و بين القري الّتي باركنا فيها قري ظاهرة و قدّرنا فيها السيّر سيروا فيها ليالي و ايّاماً آمنين». (و بين آنان كه از سيل آسيب ديدند، و قريه هائي كه به آنها بركت داديم، قريه هائي بر سر راه قرار داديم و گفتيم: شبانه روز بي خطر در آنها رفت و آمد كنيد. 17، سبا)
بابل مي ميرد، مداين متولّد مي شود. مداين مي ميرد، بغداد متولّد مي شود. شوش مي ميرد، شوشتر و دزفول تولد مي يابند. اكباتان مي ميرد، همدان بپا مي خيزد. سيلك مي ميرد، كاشان پيدا مي شود. جي مي ميرد، اصفهان زاييده مي شود و..
همينطور سلسله ها و نژاد ها، كه در تمام موارد مرگ، يكي به زندگي جديد ديگري منجر مي شود. و اينها هم از سفرها قابل رؤيت مي شوند. پس مقصود از سفر و عبرت گرفتن، تنها اين نيست كه برويم و ببينيم كه بله، ستم كردند و در نتيجه به مكافات عمل گرفتار شدند. بلكه واقعيت اين است كه برويم و ببينيم كه هر كس يا هر شهر و هر نژاد و قوم و ملت، عمري دارد، و اجلي. و با رفتن آنها، آفرينش آنها را به نحو ديگري اعاده مي كند. «فانظروا كيف بدء الخلق ثمّ الله ينشيء النشاة الاخرة...». ببينند چگونه خلق را آغاز مي كند. سپس خداوند تشنة خلقي جديد انشاء مي كند (آيه عنوان بحث
كلام خداوند بر اوراق قرآن، آيت است. و بر صفحات هستي، خلقت.
فهم معاني آنها، چشم بينا و گوش شنوا و دل آگاه مي خواهد.
كه جز از پيش خداوند، حاصل نمي شود.
خداوندا، مجهزمان فرما. نظر 

   

بارک الله به من   

 سالها بود یه خود میگفتم    

که تو از بسکه گناه آلودی  

طلب عفو ندارد سودی 

تو و انبوه گناها ن عظیم   

گشته ای باعث خشنودی شیطان رجیم    

این جهنم که کنون هست دگر کافی نیست 

اتشش کیفر کردار تورا وافی نیست    

پس برای دگران جا یی نیست   

تا توانند پی کیفر خود در آن زیست   

دوزخی دیگر میباید ساخت  - تا دگر دوزخیان را بتوانند گداخت!    

لیکن امروز که افشاگری آغاز شده است      

درب امید به روی سیهم باز شده است       

چون کنون می بینم –که بسی هست کز این بنده گنهکار تر است         

لاق کیفر بسیار شرر بار تراست     

که در روزخ اگر باز شود  -کیفر آغاز شود       

 یک وجب جای نماند خالی – بهر این بنده زخوش اقبا لی   

لا جرم مالک دوزخ گوید – که از اینجا تو یرو جای دگر – به تو خواهیم رسانید خبر   

که اگر کیفر اینان به سزا اجرا شد  -بهر تو جای تهی پیدا ش 

تو به دوزخ برگرد – چونکه رسوا شود آن کس که خیانت میکرد  

آری امروز رسیده است خبر – که گناه دگران هست زمن افزئنتر   

بارکالله به من 

بارک الله به من 

  

بار پروردگارا ! خوانی از آسمان برای ما فرو فرست که عیدی بشود برای ما و آیند گان ما و نشانی باشد از سوی  تو ومارا روزی(نیکو) رسان که تو بر ترین روزی رسان میباشی (آیه  114سوره مائده)    بنظر نگارنده آیه مذکور بهترین شعار ممکن برای عید ملی نوروز وهر عید دیگر اسلامی میبا شد ولی متاسفانه تاکنون مورد توجه قرار نگرفته است

                                           جعفر   ناظم رعایا

 

  کیستم وچکاره ام                     
جها نا! من آنم که در روزگار              نو اندیشگی را گرفتم به کار

زقرآن خرد ورزی اندو ختم                 ز دریا کهر زایی آموختم

بسنده نکردم به چیزی که هست          نرفتم دمی زیر بار شکست

 زجستار و اندیشه های نوین              بسی بهره برد م زفرهنگ دین   

همه چشم گشتم فراراه خویش            خدا جوی و خود جو، به دلخواه خویش   

زژرفای جان هور وش سوختم            به روشنگری چهره افروختم   

مرا شیوه روشنگری بود و بس           نیازردم از تیره گی هیچ کس   

کنون گنجی انباشته از زر است           پراکنده واموده، بس گوهر است  

گرم سختی و رنج بسیار بود               زها ! گنج اندوزیم کار پود   

به دل نیست اندیشه از درد و رنج         چو بر جای میماند از رنج گنج   

به مردم دهم  بهره های تلاش             ره آورد –برشیوه ی شاد باش

مرا ای جهان ! گر تو نشناختی            گهی سنگ در راهم انداختی   

چهان- درپس آیند، خواهد شناخت         سزاوار و شایسته خواهد نواخت    

زگنجی که بر جای  بگذاشتم               برد بهره آنسان که پنداشتم

روانم برد در سرای دگر                    زکردار خود بهره ی بیشتر   

کشم دست از آن سرا در زمین            وز این کشته، خود هم شوم میوه چین

چو کس بهره گیرد از این کشتزار        روانشاد میگردم و رستگار   

وز این پس روانم اگر درتن است        همین شیوه ی زیستمان من است 

 به دستم زیزدان بود نامه ام-----------همی بوسه بر آن زند خامه ا 

عزیزان – اگر مایل به آگاهی از یکی از موضوعات مهم  دینی/میهنی هستید موضوع با عنوان 
(کورش کبیر همان ذوالقرنین است ) را در بخش مقالات همین سایت مطالعه فرمایید

عزیزان خواننده !مقاله جدید باعنوان "علل افزایش گرمای زمین را که با اقتباس از رهنمودهای قرآن کریم نگاشته شده است

حتما در بخش مقالات بخوانید و نظرخودرا اعلام فرمایید- با تشکر

انتشار کتاب" عظمت قرآن کریم"

کتاب "عظمت قرآن کریم "که حاوی 100 مقاله پژوهشی پیرامون رهنمودهای

قرآن کریم درتمام امور مدنی و جهانشمولی آنست, به قلم نگارنده چاپ و انتشار

یافته و در کتابفروشیها در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

همچنین خواستاران میتوانند تعداد مورد در خواست خودرا از طریق پست

الکترو نیکی به آدررس:-(info@shamameh .com)اعلام نمایند تا

 

 ترتیب ارسال به نشانی آنان داده شودد 

          

بمناسبت خیزش افتخار آفرین               

به تو ملت افتخار آفرین             هزاران هزاران هزار آفرین    

به بیست و دوم روز خرداد ماه     کشیدی برون دست از آستین    

صف آرای میدان هیجا شدی        به عزمی قوی قدرتی آهنین  

حماسه یکی آفریدی شگفت          ندیده چنو دیده ای تیز بین     

بد اندیش را دادی آنسان شکست     که دیگر نیاید به میدان کین   

تو آنی که داری نشان از نیاگ      هم آنی که نازی به نیروی دین    

چهان گر به کینت ببندد کمر         فلک گربه راهت بگیرد کمین     

نه از آن هراسی بگیری به دل      نه از این گره افکنی بر جبین    

جهان را کشالنی به بندی گران      فلک را کشی زیر خاک زمین     

نهی داغ بر روی خرطوم پیل       کشی چنگ و دندان شیر عری 

یکی موج توفنده گشتی بلند          که پهلو زدی بر سپهر برین       

بود قامتت سخت و پولاد گون       بود فطرتت روشن از نور دین     

شود کور از دیدنت چشم شور       چو اسپند برمجمر آتشین    

برون گشنی از آزمون سر بلند       کس از چون نویی می نبیند جز این 

هماره بود پرچمت بر فراز           همیشه بوی با سعادت قر  ین

بنازد به تو ناظم ای هموطن         بسازد بنا مت غزل دلنشین  

 

                                      رمی   جمره 

  دراعمال حج رازهایی دراست          یکی چیدن ریگ از مشعر است                                                                                                  همان ریگهارا پس از هدی و حلق    به جسم شیاطین بکوبند خلق  

چنین کار از آثار دینداری  است       نشان دادن قهر و بیزاری است   

که هشدار! ای حاجی باشعور           نباید تحمل کنی بار زور  

که را کز بهشتت برو ن کرده است   رهایش مکن تاشود خود پرست  

که او آزمندی تجاوز گر است           ستیزنده با هر خدا باور است  

مکن غفلت و هر چه آری بچنگ --   بزن بر سر اهرمن بی درنگ  

سراینده در رمی جمرات دید            که می آید آنگونه نفرت پدید  

که ریگ افکنان کفشها می کنند  ---  زخشم و به ابلیسها میزنند  

پریروز دیدم به ملک عراق            کسی را که چون طاقتش گشته طاق  

که از پایها هر دو تا کفش کند         زخشم و به رخسار شیطان فکند  

که هان! ای تجاوز گر پر زآز        به هش!! چون نمانی زمانی دراز  

تورا گر چه نیروی رزمنده است    در خانه ام با لگد کنده است  

به ما سالها حمله آاورده اند           اهانت به ناموس ما کرده اند
زبس کشته از خویش و اقوام ما    شده زندگی تلخ بر کام ما  

شده میهن من زظلمت خراب          شد از آتشت جسم و جانم کباب  

مرا بی تو,بهتر تهی پا زکفش      فرو گر رود در دو پایم درفش

تهی پای رفتن سر نیش مار   ---   به از بوس اهریمن  نابکار  

کسی گر زمعنا ندارد خبر             چنین است معنای رمی جمر!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 یکی بود یکی نبود - غیر از خدا هیچکی نبود!

اوبود لیک از کس و چیزی نشان نبود    حتی نشانه ای ززمان و مکان نبود

در بی زمانی از از لییت خبر نبود            در بی مکانی از ابدیت بیان نبود

نه طول و عرص بود و نه سطح ونه ارتفاع   معنا و ماده رااثری درمیان نبود

آثاری از ثوابت و سیاره-مهر و ماه       برج و سحابی و فلک و کهکشان نبود

گر چرخ و"سنگ آس "نمیساخت اوستاد   درچرخش همیشگی این آسمان نبود

جنبش -سکون -خموشی وبانگ وهوافضا   -تاریک و روشنی وعیان ونهان نبود

غیر از وجود واجب مطلق نبود هیچ            پور وپدر شریک و معین کفو آن نبود

اوبود با کمال غنا و توان خود                    وابسته قیود مکان و زمان نبود

او بود با کمال ستاهای خویشتن              آنسان که راه فهم به وهم و گمان نبود

بودش ستا ولیک ستایشگری نیود           بو د او خدا ولیک خداوند  د ان  نبود

کرد او اراده تا که ز غیبت کند ظهور         میخواست تا ستوده شود حمد خوان نبود

با ذات خویش کرد نظر در صفات خود     زینرو که "دیگر آینه "را آن توان نبود

تابید نور ذات در آیینه  صفات                  نوری که جز به عین صفاتش عیان نبود

اینگونه عکس ذات در آیینه اوفتاد          زیرا به د یگر آینه ای د یر مان نبود

شد جلوه ماندگار در آیینه صفات           وان نیز جز زیک سخن (کن - فکان) نبود

چون ذات گفت:باش-صفاتش شنید و شد   گفت و شنید غیر چنین و چنان نبود

از یک سخن وجود و عدم انسحام یافت     ور این کلام گفته نمیشد جهان نبود

آ یینه واژه را زدرون باز تاب داد           وان نیز جز پد یده جسم وروان نبود

غیب و شهود یافت تجلی زباز تاب     چون غیب اگر نبود به مشهود جان نبود

شد تابش صفات سر آغاز کائنات        ور مستمر نبود  جهان جاودان نبود

اینگونه هستی آمد وشد نیستی نهان  باهستی وحود عدم سر گران نبود

آمد مکان پدید وزمان جا در آن گرفت     تابود لا مکان ززمان هم نشان نبود

با هستی مکان زبر وزیر شکل یافت      گر آن نبود این فلک بی کران نبود

باشد مکان شگفت ترین آفریده ها       چون جا گرفت؟چون زازل جای آن نبود

در کهکشان که این همه گوهر فشانده است؟- گنحینه دار هستی اگر در فشان نبود

این بیشمار گل زچه روید به گلستان     گر باد وخاک ونور و آب روان نبود

هر گون پدیده ای زپد ید آری آمده است  روزی خوری نبود چو روزی رسان نبود

درپیچ وتاب زلف نمی یافت دل قرار       گر تار و پود آن   همه خط امان نبود

جانانه گر که عاشقی ارزان نمی فر وخت جان در ره وصال جنین رایگان نبود

باری -از آن یگانه که پیوسته بود وهست   جز در صفات او عددی توامان نبود

وان توامانه ها همگی نیز واحد ند         زیرا اساس جمع بغیر از یکان نبود

ناظم- یگانه را که بتکرار یاد کرد          در یاد او گمانه ای از دیگران نبود 

عرض دوتبریک به همگان بمناسبت دوعید

در این سال بخشد جهان آ فرین      دو عید مبار ک به ایران زمین
یکی عید نوروز فرخنده پی          دگر زایش سید مر سلین
وز آن هردو،مارا دو آید بهار         ربیع الاول همره فرو دین
یکی دشتهارا کند سبزه زا ر       یکی قلبهارا گلستان دین
یک روز و شب را کند همتراز      یکی عدل را داوری راستین
یکی گل ببار آورد گونه گون        یکی از گل آرد ببار انگبین
بود فرصت کامرانی در آن          رسد مژده رستگاری در این
به گلگشت آن یک کشاند کسان  کشد این یکی سوی خلد برین
به جوبار آن آبها سیمگون         به دریای این گوهرانی ثمین
شگوفه بر آرد در آن شاخسار   شود خاک گیتی از این عنبرین
درآن بوی گل میرساند نسیم   در این مژده رحم ، للعالمین،
مبارک بود بر همه سال نو        همی زادروز رسول امین
سر ناظمی واستان خداست     برون بر کشد دست از آستین
که یارب به نور دل راستان        کن ایرانیان با سعادت قرین

که باشند در این سرا کامران   به دیگر سرا با نبی همنشین