آدزس الکترونیکی:-info@shamameh.com
                                        شعار عید نوروزو..... :- 

     الهم ربنا انزل علینا مائده من السماء تکون لنا عیدا لاولنا وآخرنا وآیه منک وارزقنا وانت خیر الرازقین

 

 

 

فرخنده ميلاد علي

 

 

اي مي گساران شد برون، از پرده اسراري دگر زين مي كه او پروده است، در بزم ما آورده است ياران از آن لب‌تر كنيد، پيوسته با آن سر كنيد چون دورِ ما گردد به صف، صد جام اگر آيد به كف جانا مپرس از چند و چون، يا آ درون يا رو برون موسي بيا در طورِ ما، شو همنوا با شورِ ما اي قبلة اهل يقين، در پيش پايش نِه جبين باشد حريم كبريا، زايشگهِ شيرِ خدا گهواره نوزادِمان، بستيم با رگهاي جان جز فاطمه بِنتِ اسد، در موقع زادِ وَلَد همچون اميرِ مؤمنان، هرگز نمي‌زايد زمان از «خانه» چون آمد برون، شد سوي احمد رهنمون پيوسته او ميداشت گوش همراه احمد با سروش مي‌بود با ختم رُسُل، عقل دوم با عقل كّل در مجمع دعوت علي، هر بار با بانگ جلي شاهنشهِ دَلَدل سوار، با نوك تيز ذوالفقار در غزوه‌ها از روي زين، مي‌ريخت بر روي زمين در رزم عمرِ عبدِوَدّ، دشمن چو كرد آن كارِ بَد آري علي مرتضي، صد بار جانش شد فدا مُهر شجاعت بر جبين، دست خدا در آستين آن سرور و سالار دين، آن رهبر اهل يقين بر دوشِ ختمِ مرسلين، بالا شد آن وزن و زين اصنام را از كعبه ريخت، بنياد كفر از هم  گسيخت مفهوم قول لافتي، تنها جواب هل اتي قُوتِ يتيمان نانِ او، خوانِ اسيران خوانِ او گويد به مسكين و اسير، من نيستم شكران‌پذير بر دوش تشريفِ حرير، در زير پايِ او سرير شُربي، مزاجش زَنجَبيل، عَيناً تُسمّي سَلسَبيل احمد كند توصيف او، قرآن بود تعريف او دلها همه شادِ علي، گوييم با يادِ علي

ميخانه را رونق دهد، امروز خمّاري دگر هر كس كه لب‌تر كرده‌است، گرديده ميخواري دگر كي نشأه ديگر كنيد، زين خوبتر كاري دگر؟ فرصت نمي‌گردد تلف در‌نوبت و باري دگر در جرگه اهل جنون، ماييم و بسياري دگر بنگر به باغِ نورِ ما، بر هر شجر ناري دگر زيرا عزيزي اين‌چنين، دارد خريداري دگر نبود روا نوزاد ما، تا آيد از داري دگر با ميخهايِ استخوان، بر رويِ ديواري دگر راهي نيابد تا اَبَد، در دار، ديّاري دگر هرگز نبيند آسمان، خورشيد رخساري دگر تعليم ديد از حد فزون، از علم و گفتاري دگر از وحي بودش خورد و نوش، نزكار و كرداري دگر يك بلبل و يك باغِ گل، يك سرو و گلزاري دگر گويد به پيغمبر، بلي ـ در جستن ياري دگر هر دم به گاه كارزار مي‌كرد پيكاري دگر هر حمله صد بدخواه دين، هر ضربه سرداري دگر جز حدّ دين او را نزد، از خشم آزاري دگر در راه دين مصطفي، تا جُست دينداري دگر روشنگرِ فتح مبين، نصرت پديد آري دگر در نقدِ دين راستين، ميزان و معياري دگر «نور علي نور» اين چنين، تا باند انواري دگر توحيدِ شرك‌آلوده بيخت، از هر خس و خاري دگر انسان مذكورِ خدا؛ داناي اسراي دگر بر دوشِ او انبانِ او، فضليّ و مقداري دگر يَوماً عَبُوساً قَمطَرَِير، با جمله آثاري دگر فارغ ز شمس و زمهرير، با جمله آثاري دگر مُلكّا كَبير ـ عِندَالخَليل، با باغ و انهاري دگر هر طائفي در طيف او، با مدح و اذكاري دگر فرخنده ميلادِ علي، باري دگر، باري گر

                                         سراینده = جعفر   ناظم رعایا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بارک الله به من   

 سالها بود یه خود میگفتم    

که تو از بسکه گناه آلودی  

طلب عفو ندارد سودی 

تو و انبوه گناها ن عظیم   

گشته ای باعث خشنودی شیطان رجیم    

این جهنم که کنون هست دگر کافی نیست 

اتشش کیفر کردار تورا وافی نیست    

پس برای دگران جا یی نیست   

تا توانند پی کیفر خود در آن زیست   

دوزخی دیگر میباید ساخت  - تا دگر دوزخیان را بتوانند گداخت!    

لیکن امروز که افشاگری آغاز شده است      

درب امید به روی سیهم باز شده است       

چون کنون می بینم –که بسی هست کز این بنده گنهکار تر است         

لاق کیفر بسیار شرر بار تراست     

که در روزخ اگر باز شود  -کیفر آغاز شود       

 یک وجب جای نماند خالی – بهر این بنده زخوش اقبا لی   

لا جرم مالک دوزخ گوید – که از اینجا تو یرو جای دگر – به تو خواهیم رسانید خبر   

که اگر کیفر اینان به سزا اجرا شد  -بهر تو جای تهی پیدا ش 

تو به دوزخ برگرد – چونکه رسوا شود آن کس که خیانت میکرد  

آری امروز رسیده است خبر – که گناه دگران هست زمن افزئنتر   

بارکالله به من 

بارک الله به من!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بار پروردگارا ! خوانی از آسمان برای ما فرو فرست که عیدی بشود برای ما و آیند گان ما و نشانی باشد از سوی  تو ومارا روزی(نیکو) رسان که تو بر ترین روزی رسان میباشی (آیه  114سوره مائده)    بنظر نگارنده آیه مذکور بهترین شعار ممکن برای عید ملی نوروز وهر عید دیگر اسلامی میبا شد ولی متاسفانه تاکنون مورد توجه قرار نگرفته است

                                           جعفر   ناظم رعایا

 

  کیستم وچکاره ام                      رمی جمره؟

جها نا! من آنم که در روزگار              نو اندیشگی را گرفتم به کار

زقرآن خرد ورزی اندو ختم                 ز دریا کهر زایی آموختم

بسنده نکردم به چیزی که هست          نرفتم دمی زیر بار شکست

 زجستار و اندیشه های نوین              بسی بهره برد م زفرهنگ دین   

همه چشم گشتم فراراه خویش            خدا جوی و خود جو، به دلخواه خویش   

زژرفای جان هور وش سوختم            به روشنگری چهره افروختم   

مرا شیوه روشنگری بود و بس           نیازردم از تیره گی هیچ کس   

کنون گنجی انباشته از زر است           پراکنده واموده، بس گوهر است  

گرم سختی و رنج بسیار بود               زها ! گنج اندوزیم کار پود   

به دل نیست اندیشه از درد و رنج         چو بر جای میماند از رنج گنج   

به مردم دهم  بهره های تلاش             ره آورد –برشیوه ی شاد باش

مرا ای جهان ! گر تو نشناختی            گهی سنگ در راهم انداختی   

چهان- درپس آیند، خواهد شناخت         سزاوار و شایسته خواهد نواخت    

زگنجی که بر جای  بگذاشتم               برد بهره آنسان که پنداشتم

روانم برد در سرای دگر                    زکردار خود بهره ی بیشتر   

کشم دست از آن سرا در زمین            وز این کشته، خود هم شوم میوه چین

چو کس بهره گیرد از این کشتزار        روانشاد میگردم و رستگار   

وز این پس روانم اگر درتن است        همین شیوه ی زیستمان من است 

 به دستم زیزدان بود نامه ام-----------همی بوسه بر آن زند خامه ا 

عزیزان – اگر مایل به آگاهی از یکی از موضوعات مهم  دینی/میهنی هستید موضوع با عنوان 
(کورش کبیر همان ذوالقرنین است ) را در بخش مقالات همین سایت مطالعه فرمایید

عزیزان خواننده !مقاله جدید باعنوان "علل افزایش گرمای زمین را که با اقتباس از رهنمودهای قرآن کریم نگاشته شده است

حتما در بخش مقالات بخوانید و نظرخودرا اعلام فرمایید- با تشکر

انتشار کتاب" عظمت قرآن کریم"

کتاب "عظمت قرآن کریم "که حاوی 100 مقاله پژوهشی پیرامون رهنمودهای

قرآن کریم درتمام امور مدنی و جهانشمولی آنست, به قلم نگارنده چاپ و انتشار

یافته و در کتابفروشیها در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

همچنین خواستاران میتوانند تعداد مورد در خواست خودرا از طریق پست

الکترو نیکی به آدررس:-(info@shamameh .com)اعلام نمایند تا

 ترتیب ارسال به نشانی آنان داده شودد 

          

بمناسبت خیزش افتخار آفرین 22 خرداد 88

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به تو ملت افتخار آفرین             هزاران هزاران هزار آفرین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به بیست و دوم روز خرداد ماه     کشیدی برون دست از آستین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صف آرای میدان هیجا شدی        به عزمی قوی همتی آهنین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حماسه یکی آفریدی شگفت          ندیده چنو دیده ای تیز بین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بد اندیش را دادی آنسان شکست     که دیگر نیاید به میدان زکین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تو آنی که داری نشان از نیاگ      هم آنی که نازی به نیروی دین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چهان گر به کینت ببندد کمر         فلک گربه راهت بگیرد کمین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نه از آن هراسی بگیری به دل      نه از این گره افکنی بر جبین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جهان را کشالنی به بندی گران      فلک را کشی زیر خاک زمین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نهی داغ بر روی خرطوم پیل       کشی چنگ و دندان شیر عرین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یکی موج توفنده گشتی بلند          که پهلو زدی بر سپهر برین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بود قامتت سخت و پولاد گون       بود فطرتت روشن و آبگین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شود کور از دیدنت چشم شور       چو اسپند بر مجمر آتشین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

برون گشنی از آزمون سر بلند       کس از چون نویی می نبیند جز این

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هماره بود پرچمت بر فراز           همیشه بوی با سعادت قرین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بنازد به تو ناظم ای هموطن         بسازد بنامت غزل دلنشین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

د

   حیرانم کرد                             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تا دوست بباغ  حسن مهمانم کرد            شوریده تر از هزار دستانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از بسکه غزل نوشت  با طره مو            بر برگ گل رخش- غزلخوانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در چنگ نسیم زلف مشگ آسا داد           از رشگ چو موی خود پریشانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از گوشه چشم گاهگاهم نگریست            احساس امید و یاس, حیرانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

با ظلمت جعد خویش کفرم آموخت          با نور جمال خود, مسلمانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گفتم که در آتشم زبیماری عشق             نیض دل من گرفت و در مانم کرد 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پیوند دل و زلف شکن در شکنش           سو گندی آیه های قرآنم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پرسیدمش از هجر زخود دورم راند        گفتم  سخن از امید وصل –آنم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گفتم که فدایی تواءم گفت بیا                 در معبد عشق برد و قربانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گفتم که زراز سحر آگاهم کن               با نیم نگاه خود پشیمانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شادم که چو جان و دل نثارش کردم        خاک ره خود متاع ارزانم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تا چشم امید وار ناظم را دید                در حلقه درب خویش در با نم کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 رمی   جمره 
  دراعمال حج رازهایی دراست          یکی چیدن ریگ از مشعر است    

همان ریگهارا پس از هدی و حلق    به جسم شیاطین بکوبند خلق  

چنین کار از آثار دینداری  است       نشان دادن قهر و بیزاری است   

که هشدار! ای حاجی باشعور           نباید تحمل کنی بار زور  

که را کز بهشتت برو ن کرده است   رهایش مکن تاشود خود پرست  

که او آزمندی تجاوز گر است           ستیزنده با هر خدا باور است  

مکن غفلت و هر چه آری بچنگ --   بزن بر سر اهرمن بی درنگ  

سراینده در رمی جمرات دید            که می آید آنگونه نفرت پدید  

که ریگ افکنان کفشها می کنند  ---  زخشم و به ابلیسها میزنند  

پریروز دیدم به ملک عراق            کسی را که چون طاقتش گشته طاق  

که از پایها هر دو تا کفش کند         زخشم و به رخسار شیطان فکند  

که هان! ای تجاوز گر پر زآز        به هش!! چون نمانی زمانی دراز  

تورا گر چه نیروی رزمنده است    در خانه ام با لگد کنده است  

به ما سالها حمله آاورده اند           اهانت به ناموس ما کرده اند
زبس کشته از خویش و اقوام ما    شده زندگی تلخ بر کام ما  

شده میهن من زظلمت خراب          شد از آتشت جسم و جانم کباب  

مرا بی تو,بهتر تهی پا زکفش      فرو گر رود در دو پایم درفش

تهی پای رفتن سر نیش مار   ---   به از بوس اهریمن  نابکار  

کسی گر زمعنا ندارد خبر             چنین است معنای رمی جمر!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 یکی بود یکی نبود - غیر از خدا هیچکی نبود!

اوبود لیک از کس و چیزی نشان نبود    حتی نشانه ای ززمان و مکان نبودکیستم وچکاره ام

در بی زمانی از از لییت خبر نبود            در بی مکانی از ابدیت بیان نبود

نه طول و عرص بود و نه سطح ونه ارتفاع   معنا و ماده رااثری درمیان نبود

آثاری از ثوابت و سیاره-مهر و ماه       برج و سحابی و فلک و کهکشان نبود

گر چرخ و"سنگ آس "نمیساخت اوستاد   درچرخش همیشگی این آسمان نبود

جنبش -سکون -خموشی وبانگ وهوافضا   -تاریک و روشنی وعیان ونهان نبود

غیر از وجود واجب مطلق نبود هیچ            پور وپدر شریک و معین کفو آن نبود

اوبود با کمال غنا و توان خود                    وابسته قیود مکان و زمان نبود

او بود با کمال ستاهای خویشتن              آنسان که راه فهم به وهم و گمان نبود

بودش ستا ولیک ستایشگری نیود           بو د او خدا ولیک خداوند  د ان  نبود

کرد او اراده تا که ز غیبت کند ظهور         میخواست تا ستوده شود حمد خوان نبود

با ذات خویش کرد نظر در صفات خود     زینرو که "دیگر آینه "را آن توان نبود

تابید نور ذات در آیینه  صفات                  نوری که جز به عین صفاتش عیان نبود

اینگونه عکس ذات در آیینه اوفتاد          زیرا به د یگر آینه ای د یر مان نبود

شد جلوه ماندگار در آیینه صفات           وان نیز جز زیک سخن (کن - فکان) نبود

چون ذات گفت:باش-صفاتش شنید و شد   گفت و شنید غیر چنین و چنان نبود

از یک سخن وجود و عدم انسحام یافت     ور این کلام گفته نمیشد جهان نبود

آ یینه واژه را زدرون باز تاب داد           وان نیز جز پد یده جسم وروان نبود

غیب و شهود یافت تجلی زباز تاب     چون غیب اگر نبود به مشهود جان نبود

شد تابش صفات سر آغاز کائنات        ور مستمر نبود  جهان جاودان نبود

اینگونه هستی آمد وشد نیستی نهان  باهستی وحود عدم سر گران نبود

آمد مکان پدید وزمان جا در آن گرفت     تابود لا مکان ززمان هم نشان نبود

با هستی مکان زبر وزیر شکل یافت      گر آن نبود این فلک بی کران نبود

باشد مکان شگفت ترین آفریده ها       چون جا گرفت؟چون زازل جای آن نبود

در کهکشان که این همه گوهر فشانده است؟- گنحینه دار هستی اگر در فشان نبود

این بیشمار گل زچه روید به گلستان     گر باد وخاک ونور و آب روان نبود

هر گون پدیده ای زپد ید آری آمده است  روزی خوری نبود چو روزی رسان نبود

درپیچ وتاب زلف نمی یافت دل قرار       گر تار و پود آن   همه خط امان نبود

جانانه گر که عاشقی ارزان نمی فر وخت جان در ره وصال جنین رایگان نبود

باری -از آن یگانه که پیوسته بود وهست   جز در صفات او عددی توامان نبود

وان توامانه ها همگی نیز واحد ند         زیرا اساس جمع بغیر از یکان نبود

ناظم- یگانه را که بتکرار یاد کرد          در یاد او گمانه ای از دیگران نبود 

عرض دوتبریک به همگان بمناسبت دوعید

در این سال بخشد جهان آ فرین      دو عید مبار ک به ایران زمین
یکی عید نوروز فرخنده پی          دگر زایش سید مر سلین
وز آن هردو،مارا دو آید بهار         ربیع الاول همره فرو دین
یکی دشتهارا کند سبزه زا ر       یکی قلبهارا گلستان دین
یک روز و شب را کند همتراز      یکی عدل را داوری راستین
یکی گل ببار آورد گونه گون        یکی از گل آرد ببار انگبین
بود فرصت کامرانی در آن          رسد مژده رستگاری در این
به گلگشت آن یک کشاند کسان  کشد این یکی سوی خلد برین
به جوبار آن آبها سیمگون         به دریای این گوهرانی ثمین
شگوفه بر آرد در آن شاخسار   شود خاک گیتی از این عنبرین
درآن بوی گل میرساند نسیم   در این مژده رحم ، للعالمین،
مبارک بود بر همه سال نو        همی زادروز رسول امین
سر ناظمی واستان خداست     برون بر کشد دست از آستین
که یارب به نور دل راستان        کن ایرانیان با سعادت قرین
که باشند در این سرا کامران   به دیگر سرا با نبی همنشین 
             

فوتبال
چیستم من؟
درخس و خاشاک غلتان پیش پای این و آنم
نیستم بازیگر و بازیچه بازیگرانم
خسته ام درمانده ام بی اختیارم ناتوانم
خامشم افسرده ام افتان و خیزانم
دوانم می شناسیدم به خوبی دوستان من فوتبالم
چیست حالم؟
گر چه خاموشم و لیکن آهها در سینه دارم
گرچه رنجورم و لیکن سینه ای بی کینه دارم
دوستم اما فراوان دشمن دیرینه دارم
خاطراتی جان گزا از دوره پیشینه دارم
لیک لبهایم به هم بستند محکم تا ننالم
چیست کارم؟
هرزمان از این سوی میدان به آن سویش دویدون
در خس و خاشاک میدان غوطه ور گشتن خریدن
ضربه های سخت از پاهای بازیگر چشیدن
در ازاء رنج بردن جز ترشرویی ندیدن
شکوه چون از کس ندارم خلق پندارند لالم
تا گریزم
می روم خود را میان خلق پنهان می نمایم
می خزم در گوشه ای شاید که در میدان نیابم
سر به هر پا می گذارم می زند محکم به پایم
کس نگیرد در پناهم هر چه رخ بر خاک سایم
یک تماشاگر دهد باری به میدان انتقالم
توی میدان
تا که تیمی گل کند هر کس به سوی من بنازد
با سرو پایم بکوبد تا که در بازی نبازد
هرکه افزون گوشمالم می دهد افزون بتازد
بیشتر نخوت فروشد بیشتر گردن فرازد
گوید او با توپ گل کردم چرا بر خود نبالم !
ای شگفتا
آفرینها بشنود هر کس لگد محکمترم زد
می برد پاداش بهتر هر که بهتر بر سرم زد
شاد باشد آنکه بیش از دیگران بر پیکرم زد
خوشدل است آن کس که از سویی بسوی دیگرم زد
قهرمان است آن که افزون می نماید پایمالم
در نتیجه
چون به بازی می شود با چند گل تیمی برنده
می کند زین کامیابی سرپرست تیم خنده
گوید: اردنگی از آن توپ و گلدان مال بنده
هست پاداش از سوار زین نه از اسب دونده
من که پیروزم دگر کی توپ ماند در خیالم !


پروانه خیال
تا خط و خال حسن تو در دیدگان نشست
اسطوره های عشق به طومار جان نشست
از گلبنی که طرز نگاهت به دل نشاند
صد غنچه را ز سر زد و روی زبان نشست
پروانه خیال ز شوق وصال شمع

هر جا که دید لاله سرخی بر آن نشست
از باغ دوست هدیه گل آورده ام ولی
دل باز ماند و منتظر باغبان نشست
در استماع نغمه موزون باغبان
گل گوش جان گشوده و در گلستان نشست
رازی که گل شنید و به گوش نسیم گفت
از پرده شد برون و به شرح و بیان نشست
افشای راز و پرده دری کار ما نبود
این شیوه از اشاره جانان به جان نشست
آنجا که شور و غلغله عاشقی بپاست
ای دوستان خموش کجا می توان نشست
با سوز جان رساند حرارت به این و آن
خاکستری که پشت سر رهروان نشست
در راه وصل قاصد پا در میان دل است
دیوانه آنکه منتظر کاروان نشست
ناظم دلت که لاله صفت داغ داشت رفت
در سایه سار قامت سرو روان نشست

نیایش
ای که ازل جلوه گر ار نام توست               تا به ابد بارگه عام تست
آنچه در این گستره کردی عیان                 گوهر خردی است ز گنجی نهان
یافت وجود از تو همه هر چه هست          بی مدد و بی مثل و مایه دست
بی پدر و مادر و همسر توایی                   بی کس و بی مثل و برابر توایی
نیست نیازت به زمان و مکان                    چونکه تو را جاست در اعماق جان
حکمت تو خلق تو را زوج کرد                    تا همه دانند تویی فرد فرد
خلق همه زوج و تو تنها احد                     جز تو همه پوچ و تو تنها صمد
جز تو کسی قائم بالذات نیست                عالم اسرار و خفیات نیست
عرصه هستی که ز کردار تست              اندکی از قدرت بسیار تست
توسعه کشور فرماندهی                        هر چه بخواهی تو خودت می دهی
گستره عالم غیب و شهود                      پیش بزرگیت بود در سجود
مهر تو روشنگر انوار شد                         نور علی نور پدید آر شد
دیده ز نور تو خرد خیره گی                    یافت بسی روشنی از تیرگی
حکمت تو نقش شب تار زد                     پرده بر اندیشه و پندار زد
چشم که شد دستخوش خیره               تیرگی افتاد سر تیره گی
همسری ظلمت و نور از تو شد             غم به دل و جان به سر ور از تو شد
آنچه به هستی است تو گفتیش با ش   بی مدد یاور و کارو تلاش
کار تو تندیسه گفتار توست                    گفت تو پیداگر کردار تست
داده به بنیاد جهان کنه و بن                 از تو همان گفتن یک حرف " کن"
آنچه به هستی است ز یک حرف باش   نیست نه آغازی و نی انتهاش
چند تو خواهی سخن باش گفت            تا کنی این هستی در دانه جفت
گفت تو خود عین زبردستی است         هستی در هستی در هستی است
فاش گو ای هست تو قائم به ذات        چند تو را هست از این کائنات
آنچه سحابی بود و کهکشان                هست ز امر ملکوتت نشان
شکل گرفت از خط پرگار تو                 دایره بی حد دوار تو
بر سر این دایره گنبد زدی                   گنبدی از لوح زبرجد زدی
با قلم آن گونه که می خواست           صفحه این لوح بیاراستی
عقل و خرد می برد از هوشیار            این همه زیبایی و نقش و نگار
قدر نهادی تو به بود و نبود                  بار خدایا تو نداری حدود
کون و مکان قبضه بازوی تست           معتدل از نظم ترازوی تست
خود تو نداری چو به چیزی نیاز            خلق خودت را بنوازی به ناز
از همه سو چشمه جودت روان          می شود و خلق کند نوش جان
نیست تو را مانع بخشندگی                جرم و گناه و عدم و بندگی
چون که تویی هست مرا خواستا        می کنم از بودن خود افتخار
هستی من با همه اسرار خو              راه نماید به پدیدار خویش
گاه که در پیش تو می ایستم              می شوم آگاه که من کیستم
هر که ز شه یافته فرمانبری               می کند او بر دگران سروری
بار خدایا بده آگاهیم                            بیشتر از بندگی و شاهیم

 نشود       قلم صنع فرمان هستی را طومار گونه نگاشته است
بنام آنکه از اول یکی بود                          بوحدانیت خود متکی بود
وجودش اول و آخر ندارد                          شریک و زاده و همسر ندارد
کرا هستی از او آغاز گیرد                        نباشد زاده و هرگز نمیرد
چو در هستی کس از او  پیشتر نیست     پس او فرزند مادر و پدر نیست
چرا، زیرا خدا را گر پدر بود                        سزاوار خدایی بیشتر بود
چو او را هستیش پایان ندارد                     نیازی نیست فرزندی بیارد
چو او بر کل هستی کارساز است             ز بود یارو همسر بی نیاز است
صفات خلق و رحمت کز ازل دا                 مدامین بر سرکار و عمل داشت
پس او چون بود هستی از ازل                 ب ور از نقص و خسران و خلل بود
هنرمندی که بی شبه و مثال است          همه آثار او عین کمال است
نهان با چشم علم خود نظر کرد                مکان را بهر هستی جلوه گر کرد
مکان بیکران بی همانند                            شد از اینرو نظرگاه خداوند
به علم خویشتن نوارنیش کرد                   فراوان شب چراغ ارزانیش کرد
از این کون ومکان پر کهکشان شد              که دست فیض او گوهرفشان شد
زمان را آفرید و بی زمان است                    مکان را گسترید و بی مکان است
مکان مواج از امواج زمان شد                     زمان جاری به دریای مکان شد
مکان را در کجا جا داد و چون کرد               که هستی را در آن افلاکگون کرد؟
چه کس داند که از آن پیش چون                که هستی بود اما نیستگون بود؟
خرد از شرح هستی ناتوان است                مگر گویم که هستی جاودان است
شگفت است این به نزد اهل بینش             که دارد بدو و پایان آفرینش
بدین معنی که خالق از ازل بود                   ولیکن فارغ از خلق و عمل بود
صفاتش بود و تاثیری نمی کرد                    مقدر بود و تقدیری نمی کرد
ندارد این به نزد عقل جایی                         خدا باشد بدون کدخدایی
خدا پیوسته در امری و کاری است              فیوض رحمتش پیوسته جاری است
فراغت جزو اوصاف خدا نیست                    به کار خلقت ابتدا و انتها نیست
صفات خلقت از خالق جدا نیست                 بر او واماندن از خلقت روا نیست
بلی هستی دگرگونی پذیرد                        ولی از گونه گون گشتن نمیرد
یقین اجزا هستی را ز ما نیست                  ولی در اصل هستی این گمان نیست
و کل من علیها فان شنیدیم                        و یبقی وجه ربک نیز دیدیم
بقای وجه او عنوان هستی است               صفات آفرینش جان هستی است
چو خوی روی او هست آفرینش                 عدم نبود بچشم اهل بینش
چو هستی جمله با هم گشته پیو ست      یقین دارم که آن را یک خدا هست
زمین مجموعه ای از آخشیج است            بهم پیوسته مرکوبی مریج است
تمام ذره های آخشیجان                          یکایک راست خورشیدی فروزان
ثوابت گونه و منظومه مانند                       به پیرامونشان سیاره ای چند
از این منظومه های بیشمار است             سقف آسمان نقش و نگار است
تمام آنچه در این آسمان است                  یکی سیاره نامش کهکشان است
سحابیها که خود سیاره گونند                   ز حد فهم و وهم ما برونند
"همه هستند سرگران چو پرگار               پدید آرنده خود را طلبکار
عیان می سازد این نظم همانند               که دارد آفرینش یک خداوند"
اگر هستی خدایانی دگر داشت               تباهی و سیه روزی به سر داشت
یقیناً نظم آن می شد دگرگون                 زهم پاشیده می شد چرخ گردون
هلا دانش پژوهان خردمند                      در اینجا هست مار را پرسشی چند
سر آغازی که هستی داشت کی بود      چه عامل باعث ایجاد وی بود؟
چه مقدار است سنگینی که دارد            کرا یاراست تا این مایه آرد؟
چه اسراری است در ناموس هستی      چه مفهومی است در بالا و پستی؟
بشر تا چند و تا کی دانش بجوید              که راز ذره ای را باز گوید؟
زمان چون است و مفهوم مکان چیست    کجا هستی گرفتست آشیان چیست؟
اگر بر فرض روزی این مکان مرد            کجا این مرده را باید فرو برد؟
اگر هستی پذیرا شد تلاشی                چسان جارو شود این خرده پاشی؟
اول چون بوده و آخر چه باشد؟             نشاید پاسخی بیهوده باشد
شنیدم گفته ی کیهانشناسان              از آن خود محوران حق ناسپاسان
که هستی حاصل یک انفجار است       وزان این جرمهای بیشمار است
شتابی را که از آن حال دارند               گریز از مرکزی دنبال دارند
پس ازچندی که هست آویز گردند         به قعر نیستی لبریز گردند
از آن در آسمان در جستجو ییم             که طول و عرض هستی را بگوییم
شگفت انگیزگفتاری شنیدیم                و از آن بیمایه تر چیزی ندیدیم
چه آن ژرفا که جای مرده ریزی است    خود آن یک پایگاه رستخیزی است
چو آن چیز              همان ااست         از این رو هست هستی جاودان است
بود هستی دگر فرجام هستی           شگفتا دانش و این خود پرستی ؟
براین فرضی که یک فرض محال است  در اینجا نیز جای بس سوال است
که آن حجم عظیم ابتدایی                   نبوده جاگزین آیا بجایی؟
و یا آنرا که میگویند بیگ بنگ                چگونه یافته زان توده آهنگ ؟
چه کس آن توده را در هستی آورد      چه نیرو جرم آنرا منفجر کرد ؟
چه کس گسترد ابعاد فضا را                که تا در خود پذیرد قطعه ها را ؟
چه کس آن قطعه ها را نظم و صف داد   چه کس بر سرعت آنها هدف داد؟
چه شد کان پاره ها چون کهکشان شد    اساس نظمهای آسمان شد؟
ثوابت را و سیارات کی ساخت            چه کس طرح تکامل را بپرداخت ؟
چه کس حیوان و انسان را برآورد        چه کس در کالبد قلب و روان کرد؟
چه کس در سر چراغ بینش افروخت   چه کس ما را در خرد ورزیدن آموخت؟
چه یاری اینچنین عشق آفرین شد      چگونه عشق با دلها عجین شد؟
بلی هر آشکاری را نهانی است          ولی هر نکته ای را نکته دانی است
"بلی در طبع هر داننده ای هست      که با گردنده گرداننده ای هست"
ورای آنچه گفتی مرز هستی             فراوان هستی است از چیره دستی
ز هر کس خوبتر میداند استاد            چگونه یک بنا گردیده بنیاد
پی آن بر چه اصلی استوار است       مصالح با چه طرحی برقرار است
عیان و عرصه را مقدار چند است       چه کس همسایه و کی خانه وند است
از استاد ازل اینگونه خواندیم             بر غبت خوانده را در دل نشاندیم
که هستی بود طوماری سرآغاز        من آن طومار را کردم ز هم باز(1)
پس از این هم به پیچیمش چو طومار    به آن شکلی که دادیم اولین بار
ز مفهومی که از طومار داریم             بجرثت رمز آنرا می نگاریم
که این هستی است یک بگشوده طومار   که باز و بسته میگردد به تکرار
نه آنرا اولی باشد نه آخر                    ولی تغییر می یابد مکرر
(1) آیه 104 از سوره 21 عر " کاش بودم"  
کاش بودم
     کاش بودم در کویری تشنه ای را جام آبی     کاش بودم آتش جوع فقیری را کبابی
کاش بودم جامه ای تن پوش بر عریان یتیمی     کاش بودم بر تنی لرزان ز سرما آفتابی
کاش بودم دستمالی پاک می کردم سرشکی کاش بودم مرهمی تا می نشاندم التهابی
کاش بودم آب صابونی درون ظرف طفلی     بی نوا تا شادمان گردد ز من سازد حبابی
کاش بودم مشت گل در دست ویران خانمانی  تا ز من اندود می شد رخنه بام خرابی
تا مگر آرام گیرد از نواهایم غمینی             کاش می شد هر رگ من تار تاری یا ربابی
کاش بودم بر سر بی سرپناهی سایبانی   کاش بودم بر رخی آزرده از سوزی نقابی
کاش بودم بوته ای یا سنگ عیار آزمایی    تا مگر معلوم دارم نقد قلبی را زنابی
تا به چشمی منتظر در راه بنشانم فروغی  کاش بودم پیک راهی از سوی عالیجنابی
کاش بودم در بیابانی ز آبی انعکاسی       تا دمی خشنود می شد تشنه کامی از سرابی
کاش یک آیینه بودم تا مرا روزی عزیز       گیردم در دست و در قلبم نشاند بازتابی
کاش بودم جوهری در خامه آتش بجانی   کز لهیبم سوز عشقی شعله می زد در کتابی
کاش می کرد آن طبیب جان ز احوالم سوالی کاش می داد آن امید دل پیامم را جوابی
کاش اگر این آرزوها شکل می گیرد به رؤیا  چشم می بستم ز بیداری و می رفتم به خوابی
هر که ره پیمود ناظم گشت بر مقصود و اصل  خواب و رویا را چه حاصل خود تو از اهل حسابی

   مروز هر کسی که در این مملکت بزاد

دارد ز وضع وحالت موجود انتقاد

نازش کند به رستم دستان و گیو و طوس

گویدز زال و سام نریمان و کوهزاد

بافد بسی فسانه ز جمشید وجام جم       

لافد همی به شاه کیومرث و کیقباد

از کاوه نقل آرد و چرمینه ای درفش       

وز مارهای شانه ضحاک بد نهاد

وز آرش کمانگر والبرز کوه و تیر          

کز شست او رها شد و توران زمین فتاد

ازدانش وفطانت وفضل بزرگمهر      

گوید زطاق کسری وزنجیر عدل وداد

چون انچه یادداشت ز اسطوره باز گفت  

 آنگاه سر گذشت مهان آورد به یاد

گوید سخن زسلطنت کورش بزرگ 

کش مادر زمانه همانند او نزاد

مانند او نبوده به گیتی روش گذار    

همتای او نبوده  به تاریخ شاه پاد

وانگه زداریوش کند نقل داستان     

کو گسترش به مملکت و مرز وبوم داد

بعد از شهان سخن برساند به نخبگان

مردان دانش و هنر و کوشش وجهاد

شیخ الرئیس وخواجه نصیرو حکیم ری

بیرونی،فاریابی و خوارزمی وعماد

فردوسی ونظامی وسعدی و مولوی 

حافظ-که در ادب همه بودند اوستاد

اما -نگوید آنکه ندارد به خویشتن      

نه جرئت وشجاعت و نه رای و اعتقاد

باور نمی کند که خوداودرجهان کسیست  

از جمع مردمان همین کشورونژاد

گوید که بخت مردم هشیار یار نیست 

هم بهره ای نمی دهدت سعی واجتهاد

بگذشته دور کورش وشاپور وداریوش    

 دیگر ادیب را نرسد پای بر چکاد

سیلاب کنده ریشه کردار سودمند      

هم بذر راستی  زجهان برده است باد

خشکیده است شاخه سر سیز دوستی   

گندیده است میوه انسانی ووداد

بگذار هر کسی بکند هرچه می کند 

 یاهرچه می شودبشود ،هرچه بادباد 

امروز روز مردم فرهنگساز نیست 

نه ره به نیکروزی کشور توان گشاد

او گفت ومن شنیدم وخاموش مانده ام  

 زاندیشه ای که نیست به جز مایه فساد

یعنی مگر نمی شود آیا در این زمان  

زین دانش و صنایع و فرهنگ و اقتصاد

وزاین گشایش مدنیت یکی هدف    

 داننده بر گزیند و پوید ره  رشاد؟